Pierwszy projekt edukacyjny  „Łejerskie wędrowanie” dla klas 4-5 już za nami!

Dziękujemy druhnie Ani Florkowskiej, która koordynuje projekty w tym roku szkolnym, za przygotowanie sytuacji wyjściowej, opiekę nad pracą grup oraz podsumowanie związane z tematem „Co zabieram w podróż?”. We wszystkich działaniach wspierali ją druhna Ela Drygas, druhna Karolina Gruchalska-Matuszak,  druhna Ida Florek, druhna Grażyna Daniel, druhna Kasia Szwarc oraz druh Jakub Sypniewski.

Wynik prac możemy zobaczyć spacerując korytarzem, który prowadzi do biblioteki szkolnej. Druhna Grażyna przygotowała wystawę.

Zapraszamy do oglądania!

Kwotę 9 zł za wyrobienie duplikatu legitymacji szkolnej prosimy wpłacać na poniższy rachunek bankowy:

PKO BP  55 1020 4027 0000 1202 1424 3986

Szkoła Podstawowa nr 83

ul. Brandstaettera 1

61-663 Poznań

 

menu do pobrania 9-13.10.2017

 

 

 

 

 

 

Odeszła nasza Przyjaciółka.

Wanda „Poezja” Chotomska, najbardziej zapoznaniona z warszawianek.

Przez 40 lat napisała dla Łejerów ponad 100 piosenek będących już na zawsze naszym życiowym kompasem. Będziemy je godnie nieśli w świat. Obiecujemy.

foto: Mateusz Skwarczek / Agencja Gazeta

Takie miłe podziękowania otrzymaliśmy za nasze czytelnicze zacięcie od organizatorów akcji „Jak nie czytam, jak czytam”. Cała przyjemność po naszej stronie, a przy okazji pomogliśmy pobić rekord!

 

Po zeszłorocznej wizycie naszych niemieckich przyjaciół w tym roku klasa 4 odwiedziła ich w Weimarze. Piękny czas w bajkowym miejscu!

Zapraszamy!
Więcej wie, kto wiedzę ma!
Przestrzegamy!
Na lenistwo szkoda dnia!
Nie uciekaj
przed książkami, mówię ci!
Biblioteka
już otwiera swoje drzwi.

Przygoda z czytaniem / Teatrzyk Piosenny Łejery

Zapraszamy!Więcej wie, kto wiedzę ma!Przestrzegamy!Na lenistwo szkoda dnia!Nie uciekajprzed książkami, mówię ci!Bibliotekajuż otwiera swoje drzwi."Przygoda z czytaniem" słowa: Marcin Przewoźniakmuzyka: Mariusz Matuszewskiśpiewa: Teatrzyk Piosenny Łejeryzdjęcia: Wojtek Bróździak photography Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia

Opublikowany przez Biblioteka Łejerska na 8 czerwca 2017

„Przygoda z czytaniem”
słowa: Marcin Przewoźniak
muzyka: Mariusz Matuszewski
śpiewa: Teatrzyk Piosenny Łejery
zdjęcia: Wojtek Bróździak photography Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia

 

 

Znowu możemy razem zrobić coś dobrego! Już 18 maja!

Zapraszamy Was na koncert Łejerskiego Zespołu Ukulelistów pod batutą Druhny Sylwiany ze specjalnym udziałem wirtuozów ukulele – Pierwszej Poznańskiej Niesymfonicznej Orkiestry Ukulele PPNOU. Czterech ukulelowych zawodowców zgodziło się wziąć udział w majowej odsłonie cyklu „ŁEJERY DLA SYRII” i wesprzeć naszą kolejną akcję

A cel przyświeca nam bardzo ważny. Tym razem chcemy wesprzeć niezwykłą osobę Nawojkę Mocek, studentkę etnologii, która w lipcu jedzie jako wolontariuszka do obozu uchodźców pod Atenami, gdzie przebywa ponad dwa tysiące matek z dziećmi. Nawojka sama finansuje wyjazd i pobyt, większość środków udało się jej już zarobić, ale potrzebna jest pomoc w zgromadzeniu reszty kwoty. Zresztą Nawojka będzie z nami 18 maja i o wszystkim opowie. Także o tym, że zgodziła się zostać naszym ŁEJERSKIM KORESPONDENTEM, podczas wyjazdu będzie z nami w kontakcie, a po powrocie odwiedzi Łejery i opowie o swojej misji.

Przed koncertem odwiedźcie koniecznie kiermasz, na którym pojawią się między innymi wyjątkowe torby ŁEJERY DLA SYRII – dzieło gimnazjalistów, ich rodziców i nauczycieli, własnoręcznie uszyte podczas kolejnych majowych warsztatów (na które także zapraszamy!)

18 maja 2017 / 17.00

bilety (5 zł) do zakupienia w sekretariacie szkoły u Druhny Moniki lub rezerwujcie: teatr@lejery.pl, 603 441 012

Łejery dołączyły do III edycji ZACZYTANYCH!
Od 8 do 19 maja przynoście książki dla małych i dużych i umieszczajcie je w holu szkoły w specjalnie oznaczonym koszu.

Razem wzbogaćmy kolejne ZACZYTANE biblioteki dla dzieci i dorosłych – w Poznaniu książki trafią do Hospicjum Pallium, Szpitala Ortopedycznego im. Wiktora Degi i Zespołu Szkół Przyszpitalnych nr 108.

Książki powinny być w idealnym stanie, przeznaczone dla dzieci i dorosłych (od 0 do 100 lat), wydane po 2000 roku.

Do dzieła!

 

 

19 kwietnia – część humanistyczna

20 kwietnia – część matematyczno-przyrodnicza

21 kwietnia – język obcy nowożytny

 

POWODZENIA!

„O żeglarzach Dżamblach”, czyli zajączkowa niespodzianka dla Drugaków

7.10.2017 / Scena Wspólna / Teatr Łejery

Wystąpili: Rodzice uczniów klasy 2, Druhna Sylwiana, Druh Karol

Zdjęcia: Norbert Oksza Strzelecki / Fotografia

 

Rodzice wraz z Druhną Sylwianą przygotowali wyjątkową 🐇🐇 zajączkową niespodziankę 🐇🐇 dla Drugaków – spektakl "O ż…

Opublikowany przez Łejery Szkoła i Teatr na 10 kwietnia 2017

 

„Z nerwów wychodzą męże i damy,

                                                             więc szukam wyjścia: wychodzę z ramy”

                                           („Romeo i żulia” czyli tragi-satyra według Szekspira)

                 Wandy Chotomskiej i Wacława Bisko

 

W oryginale jest: „wychodzę z bramy”. W 1978 roku, gdy Łejery zdobywały Grand Prix („Złotą Jodłę”) kieleckiego festiwalu w kategorii – teatr dziecięcy, zmieniłem „bramę” na „ramę”. Zmiany dokonałem z powodu scenograficznego, bowiem rama została umieszczona na drabinie, z której Szekspir monologował tę i inne kwestie.

Od czasu do czasu będę „wychodził z ramy”. Taki tytuł wymyśliłem dla moich refleksji w ramie, którymi chcę się z Wami dzielić. Będą to refleksje w trzech czasach: przeszłym, teraźniejszym i przyszłym.

-->

Szkoła realizuje autorski program zaproponowany przez Elżbietę Drygas i Jerzego Hamerskiego, a rozbudowywany sukcesywnie przez nauczycieli, rodziców i uczniów.

Podstawowym jego założeniem jest wychowanie oparte na obcowaniu ze sztuką, zabawa w teatr, jako sposób na poznawanie siebie, drugiego człowieka i otaczającego świata.

Programowo kultywujemy szacunek dla poznańskich tradycji, w tym również gwary, czego wyrazem jest sama nazwa szkoły – „Łejery”, zrozumiała tylko dla Poznaniaków, a odnosząca się do dziecięcego, radosnego zadziwienia światem.

• Zajęcia teatralne jako sposób na rozwijanie umiejętności twórczego myślenia i funkcjonowania w grupie. Pomagają uczniom poznać siebie i swoje emocje, zdać sobie sprawę ze swoich możliwości i budować poczucie własnej wartości. Uczą rozpoznawać emocje innych ludzi i prawidłowo komunikować się z innymi, prezentować swoje racje.

• Projekty artystyczne będące ukoronowaniem i ewaluacją programu autorskiego. Co roku w Łejerach powstaje bardzo wiele spektakli i koncertów. Rozmaite wydarzenia artystyczne przygotowujemy zarówno samodzielnie jak i we współpracy ze znanymi artystami i instytucjami kulturalnymi i edukacyjnymi.

• Gimnazjalny program indywidualnych, międzyprzedmiotowych projektów uczniowskich, dający młodzieży możliwość  wórczego rozwijania swoich zainteresowań i wnoszenia własnego wkładu do programu szkoły.

• Praktyczna nauka zasad demokracji w oparciu o Małą Konstytucję Republiki Łejerskiej. • Stała współpraca z placówkami kulturalnymi naszego miasta: teatrami, muzeami, Centrum Sztuki Dziecka.

• Wychowanie patriotyczne i regionalne realizowane w formie dostosowanej do rozwoju emocjonalnego i intelektualnego uczniów, konsekwentne szukanie alternatywy dla „akademii kuczci”.

• Współpraca zagraniczna dająca możliwość bezpośrednich kontaktów z młodzieżą z innych krajów, obejmująca także zajęcia wychowawcze budujące postawy tolerancji, otwartości na różne kultury.

• „Aniołki”, czyli działania kształtujące przyjazne, ufne relacje między najmłodszymi i najstarszymi uczniami. Corocznie druga klasa gimnazjum otacza opieką „zeraki”. Każdy z gimnazjalistów ma pod swoimi skrzydłami jednego malucha – okazuje mu szkołę, opiekuje się nim podczas wspólnych wyjść, jest jego przewodnikiem. Aniołki razem przygotowują inscenizację wiersza, prezentowanego później rodzicom, robią sobie miłe niespodzianki.

Gimnazjaliści organizują dla swoich podopiecznych różne imprezy, a maluchy wspierają gimnazjalistów podczas pełnych napięcia dni egzaminów w następnym roku szkolnym.

• „Emiliada” – święto literatury, teatru i muzyki. W 2007 roku Szkoła Podstawowa otrzymała imię Emilii Waśniowskiej.  Wybór takiej patronki – postaci osobiście nam bliskiej, przez wiele lat ściśle współpracującej z „Łejerami” był dla nas ogromnym zobowiązaniem. Podjęliśmy bardzo wiele działań przybliżających naszym uczniom i rodzicom jej postać i twórczość. Staramy się też propagować je wśród nauczycieli i ludzi kultury.

Elżbieta Drygas i Jerzy Hamerski – ludzie, bez których Łejery, by nie powstały. Idealiści, pedagodzy skoncentrowani na potrzebach swoich podopiecznych, uciekający od rutyny i politycznej poprawności, z odwagą mówiący o sprawach trudnych i niewygodnych.

„Nie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny. (…)

Tworzyliśmy tę naszą szkołę ze świadomością dwóch poważnych zagrożeń dotyczących dzieci. Z jednej strony to zanik poczucia bezpieczeństwa w szkole, rodzinie i innych miejscach, z drugiej zaś przejmowanie roli nauczyciela i wychowawcy przez telewizor i komputer.

Z pierwszego powodu zaczęliśmy mościć naszym dzieciom swojskie gniazdka, by czuły się bezpiecznie, by znalazły w nich miejsce gwarantujące swobodny, twórczy rozwój, miejsce, gdzie się głęboko przeżywa, doświadcza, rozumie.

Chcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.(…)”

REPUBLIKA ŁEJERSKA – została powołana, by Łejery stały się szkołą demokracji stwarzającą warunki do współuczestnictwa i współodpowiedzialności za jej życie wszystkim obywatelom RŁ, czyli uczniom, nauczycielom i rodzicom. Wspólnie została napisana MAŁA KONSTYTUCJA REPUBLIKI ŁEJERSKIEJ, w której preambule obywatele wyrażają swoje oczekiwania wobec szkoły:

MY, UCZNIOWIE

chcemy, by nauka w szkole zapewniając nam wysoki poziom wiedzy i umiejętności, jednocześnie była dla nas w jak największym stopniu radością, a nie stresem. Chcemy, aby szkoła dobrze przygotowała nas do życia w świecie dorosłych, by była dla nas drugim domem, bezpiecznym i przyjaznym i żeby nie brakowało w niej rozrywki. Chcemy, żeby szkoła była tolerancyjna wobec naszych poglądów i zainteresowań.

MY, NAUCZYCIELE

chcemy tworzyć szkołę bezpieczną, w której uczniowie nie boją się nas, a my – nie boimy się uczniów i rodziców; szkołę mądrą, w której nauka staje się sposobem rozwoju uczniów i nauczycieli, w której dzieci uczą się po to, by wiedzieć, umieć, by zdobywać kompetencje do pracy wykonywanej z radością. W takiej szkole motywacją do nauki nie ma być rywalizacja, zdobywanie za wszelką cenę najlepszych ocen, czy spełnianie czyichś oczekiwań. Chcemy tak wychować naszych uczniów, by byli wrażliwi na drugiego człowieka, na sztukę i przyrodę, by znali i lubili siebie, radzili sobie ze sobą i ze światem, by dążyli do własnego rozwoju, byli mądrzy, samodzielni i odważni.

MY, RODZICE

chcemy pomagać w tworzeniu przyjaznej szkoły dla naszych dzieci – miejsca ich wszechstronnego rozwoju, gdzie dla zdobycia potrzebnej im wiedzy dzieci nie będą musiały przeżywać strachu i upokorzeń, gdzie natomiast zyskają wiarę w siebie i w swoje możliwości, w całej pełni zdołają rozpoznać i wyrazić swoją osobowość, wykorzystać swoją naturalną chłonność, ciekawość świata i inteligencję. Chcemy, by w takiej szkole nasze dzieci nauczyły się cenić wiedzę i poznały sposoby jej zdobywania. Chcemy, by umiały się uczyć. Mądra i dobra szkoła ma nam pomóc w wychowaniu mądrych i dobrych ludzi – optymistycznych, śmiałych, tolerancyjnych i pełnych twórczej energii oraz dobrej woli, słowem – ludzi wolnych.

 

Niezwykle istotnym elementem programu autorskiego jest zapraszanie do współpracy tzw. „wzbogacaczy” – ludzi, którzy dzięki swoim talentom i pasjom kształtują nowe oblicze naszej szkoły. Obcowanie z nimi staje się dla nas wszystkich – dzieci, pedagogów, rodziców inspiracją do twórczego myślenia i działania. Z równą radością witamy w szkole rodziców, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami zawodowymi, osiągnięciami w różnych dziedzinach nauki, sztuki, czy sportu, jak i znanych artystów: pisarzy, poetów, muzyków, plastyków, aktorów, kompozytorów. Każdy z nich jest honorowym obywatelem Republiki Łejerskiej.

 

Emilia Waśniowska – postać dla Łejerów szczególna. Zarażała optymizmem, miłością do życia, dzieci, sztuki, teatru, pasją czytania. Autorka wielu cudownych wierszy i piosenek, które na stałe zagościły w łejerskim repertuarze. Odważnie dotykała w swych utworach poważnej problematyki praw dziecka – Jej „Masz prawo do swych praw”, „Stary Doktor” i protest song „Dorosły polityku” stały się podstawą jednego z najważniejszych łejerskich przedstawień. Bohaterka Emiliady – corocznie obchodzonego w Łejerach święta dziecięcej piosenki i poezji. Patronka naszej szkoły podstawowej. Dzięki Niej powstał „Emilkowy piosennik” – książka zawierająca wiersze Emilii Waśniowskiej, nuty, wspomnienia osób, które miały szczęście Ją znać i płytę z nagranymi przez Łejerskich piosenkami. Na deskach szkolnego teatru często powracamy do spektakli „Wesołe miasteczko”, czy „Nie obrażam się na Boga” i tworzymy kolejne scenariusze wciąż na nowo odkrywając Jej wiersze.

Wanda Chotomska – znana poetka, „najbardziej zapoznaniona z warszawianek”, która wspierała nasze działania od zawsze. Autorka wielu łejerskich piosenek o znaczeniu historycznym:  „Naszego konika” będącego oficjalnym hymnem szkoły podstawowej, programowego utworu „Łejery” opisującego swoistą łejerską filozofię życiową i „Szkoły pod wiatrakiem” – piosenki upamiętniającej budowę „holenderki”. Poetka dotykająca w swych tekstach trudnej tematyki praw dziecka, a zarazem sprawczyni corocznego świątecznego cudu – „Pastorałek” od lat ściągających do Łejerów kolejne pokolenia widzów. Jej przezabawne maksymy (np. „Kwiatów się nie olewa. Kwiaty się podlewa”) wygłaszane podczas licznych przyjacielskich wizyt w szkole, Łejerscy przekazują sobie z niesłabnącym zainteresowaniem. Entuzjastycznie kibicuje naszej walce o Teatr dla Dzieci.

Wanda Chotomska

 

Joanna Papuzińska – poetka i autorka wielu przepięknych bajek dla dzieci. Urzeka swoim ciepłem, dobrocią, życzliwością. Podczas każdej wizyty w naszej szkole nie nadąża z rozdawaniem autografów. Oczarowała Łejerskich „Rozwesołkami”, które dzięki przewrotnym tekstom i muzyce Mariusza Matuszewskiego nieodmiennie zdobywają serca publiczności.

Joanna Papuzinska

Od początku mieliśmy świadomość, że zaproszone do naszej szkoły dziecięce indywidualności będą miały trudności z dostosowaniem się do norm zespołowych, do bezkonfliktowego życia w gromadzie. Z doświadczenia wiedzieliśmy, że receptą na pielęgnowanie tych indywidualności, przy zachowaniu prawidłowego funkcjonowania w zespole, jest formuła naszego teatru gromadnego. Oto łejerski przepis na „Dziecięcy teatr gromadny”:

  1. Zabawa z dziećmi w teatr nie jest celem, ale środkiem, co oznacza, że traktujemy teatr jako „klucz”, metodę rozwijania dzieci przez zaplanowane gry i zabawy teatralne.

  2. Zabawa w teatr jest świetnym sposobem na integrowanie dziecięcej gromady, tworzącym z niej zespół wychowawczy.

  3. W przedstawieniu występują wszystkie dzieci, a role solowe ograniczone są do niezbędnego minimum. Dużą wagę przywiązujemy do wykształcenia w dzieciach umiejętności grania w wielu planach, często bez tekstu. Dzięki temu unikają one na scenie „prywatności”.

  4. W „Łejerach” dbamy o to, by pielęgnować dziecięcość tzn. naturalność, spontaniczność, autentyczność. Staramy się, by dzieci nie „małpowały” dorosłych bez uzasadnionego powodu.

  5. W trakcie zabaw teatralnych bacznie się dzieciom przyglądamy i uczestniczymy w nich bez obawy, że infantylniejemy. To dzieci najczęściej podrzucają pomysły teatralnych rozwiązań.

  6. Piosence nadajemy rolę szczególną. Każda jest bardzo pieczołowicie przygotowywana zarówno wokalnie jak i teatralnie. Staramy się piosenkę „opowiadać” w sposób naturalny, z dołączaniem pomysłów teatralnych. Piosenka staje się często świetnym tworzywem teatralnym, z którego budujemy scenki przyszłego przedstawienia.

  7. Pracując nad inscenizacją staramy się tak konstruować przedstawienia, by nie powstawały tzw. dramaturgiczne „dziury”, (niepotrzebne przerwy), które łamią rytm i tempo przedstawienia. Np. przerwy na zmianę dekoracji też są zagrane – stają się elementami przedstawień.

  8. Scenografia, kostiumy, rekwizyty:

    1. Najpiękniejszą scenografię tworzą same dzieci na czystym, ciemnym tle.

    2. Kostiumy są proste, tzn. najczęściej dzieci występują w swoich ubraniach, dobranych kolorystycznie z elementem kostiumu nawiązującego do roli np. prawdziwą czapką kolejarską czy hełmem strażaka. Dzieci lubią się przebierać, ale należy znaleźć do tego uzasadnienie.

    3. Rekwizytami są proste przedmioty, najczęściej codziennego użytku, którym można nadać różne znaczenie (rura papierowa, kijek, gazeta, torebka papierowa, krzesło, stół, lampa, drabina itp.).

  9. Miejsca akcji. Formuła naszego teatru powoduje, że miejsca występów są bardzo różne. Od harcerskiego ogniska, „zielonej trawki”, holu dworcowego czy peronu, po wielką scenę „Filharmonii Łódzkiej”.

Myślę, że Jerzy Grotowski był harcerzem i siedząc przy harcerskim ognisku wpadał na swoje nowatorskie, teatralne pomysły, których istotą było m.in. likwidowanie barier między widzami i aktorami. Moje myślenie o dziecięcym teatrze, o jego wychowawczych i artystycznych walorach, o jego formie i treści też wywodzi się z harcerskiego ogniska.

Dobrze przemyślane i przygotowane ognisko może zawierać duże bogactwo treści wychowawczych i artystycznych, będąc swoistego rodzaju teatrem-widowiskiem pod gołym niebem.

Teatrem, którego scenografię stanowią zgromadzone wokół niego postaci, ściana lasu i tafla jeziora, a głównym reflektorem staje się ogień. W widowisku tym jest miejsce na refleksje i rozmowy o ważnych sprawach, wesołą zabawę i śpiew, taniec i poezję.

Ognisko często jest miejscem kultywowania przez drużynę zwyczajów i obrzędów. Ich uroczysty charakter i staranna reżyseria cementują więź zespołową, są świetną formą wychowania przez przeżycia, kształtującą wrażliwość i wyobraźnię wychowanków, ich styl bycia, kulturę.

Oto przykład jednego ogniska Łejerów:

„Czar Ogniska” – scenariusz

Założenia: Jest to ognisko dwóch drużyn, na którym jedna pełni rolę „aktorów”, druga „widowni” – gości. Prezentowane są różne formy, a rolę rekwizytów pełnią przedmioty związane wyłącznie z życiem obozowym. Wokół ogniska znajdują się dwa kręgi. W pierwszym, bliżej ognia, siedzą na kocach złożonych w harmonijkę, członkowie naszej drużyny, w drugim drużyna gości, a wśród nich „nasi ludzie” z ukrytymi latarkami.

Prolog:

Obrzędowe rozpoczęcie ogniska. Wyznaczenie „strażników ognia”, uroczyste rozpalenie i tradycyjna pieśń ”Płonie ognisko”.

Zamiast tradycyjnej gawędy może być poetycka piosenka „Płomienie” Jonasza Kofty i Mateusza Święcickiego. Parlando mówi np. drużynowy: ”Już wieczór, niebo oddycha, już noc niewiadoma wszyscy cicha. Już pora rozpalić ognisko, nie wiedzieć gdzie gwiazda, gdzie iskra”. Refren śpiewają wszyscy: „Płomienie, płomienie, czerwone okruszyny słońca…”.

Harce:

Następna piosenka powinna zmienić klimat, być naturalnym przejściem do zabaw, tańców, pląsów i innych form. Świetnie się do tego nadaje, utrzymana w charakterze czardasza, piosenka harcerska Wojciecha Fiwka i Zbigniewa Piaseckiego „Czar ogniska” – spokojna zwrotka i szybki refren. Utwór ten porwie wszystkich do wspólnego tańca przy ognisku. Najpierw zaczyna pląsać krąg wewnętrzny, a „nasi ludzie” włączają gości do tańca. Bardzo dobrze nadaje się do tego polski taniec – trojak, mający charakter pląsu „Zasiali górale”, przypominający taniec Greka Zorby.

Niespodzianka, czyli teatrzyk „Kocówa”:

Siedzący na kocach harcerze w wewnętrznym kręgu obracają się rytmicznie do widowni, łapią za brzegi koca i jednocześnie wstają. Robi się nagle ośmiokątny parawan z trzymanych w pionie koców. Rozlega się stara harcerska pieśń „Gdy już ciemna noc”. Na słowach „…już idą duchy” zza parawanu wybiegają z piskiem ubrane w prześcieradła „duchy”, by za chwilę znów zniknąć za kocami.

Teraz przychodzi czas na piosenkę „Chodzi lalkarz światem” a nad parawanem pojawiają się lalki-totemiki animowane przez harcerzy. Z każdego narożnika parawanu wyłania się twarz – maszkaron. Totemiki i twarze oświetlane są przez „naszych ludzi”, którzy przyjmują pozy „statywów” reflektorów.

Epilog:

Tradycyjne pieśni kończące ognisko, które śpiewane są zwykle na stojąco, w splecionym kręgu rąk: ”Pieśń pożegnalna”, „Bratnie słowo sobie dajem” i „Już do odwrotu głos trąbki wzywa”.

Jerzy Hamerski

 

„Teatrzyk na zielonej trawce” to przykład zabawy w teatr, którą wielokrotnie wprowadzaliśmy w łejerskiej zerówce. Jest to zbiór zabaw rytmiczno-ruchowych, zawołań, pląsów, piosenek, które połączone mogą tworzyć przedstawienie. Ważniejszy jest jednak zamiar dydaktyczny. Dzięki tym zabawom luźna gromada dzieci zaczyna się integrować, zaczyna przemieniać się w zespół wychowawczy.

Dzieci „rozkręcają” się też artystycznie: nabierają gotowości scenicznej, umiejętności zagospodarowywania przestrzeni, sprawności ruchowej i rytmicznej. Rozwijają słuch muzyczny, poprawność wymowy, a przede wszystkim umiejętność współpracy w gromadzie. Pointą tej rocznej zabawy-pracy jest 10-minutowy spektakl. Spektakl-zabawa, w którym mimo zbiorowego wykonania i dyscypliny nie gubimy dziecięcej spontaniczności i radości.

 

„Szkoła, której nam zabrakło”, czyli jak z marzeń i doświadczeń powstawała koncepcja łejerskiej szkoły

Każde dziecko to odrębna historia. Dzieci takie jak inne, tylko struny odbioru świata mają jakieś czulsze, wrażliwsze. Łatwiej u nich o zachwyt, ale też i znacznie łatwiej o cierpienie, czasami zbyt duże. Więc uciekają, stają się „inne”. Inne to znaczy nieznośne, histeryczne, przemądrzałe, dziwne, jakieś nienormalne. Nienormalne? A co rozumiemy przez normalność? Najczęściej przeciętność, średnią normę, nie sprawianie kłopotów. Co robią więc dzieci „inne”? Przede wszystkim boją się swojej „inności”, przystosowują się do przeciętnej, bronią agresją, ucieczką w dziecinność, w świat marzeń, w który tak łatwo się przenieść i gdzie bez trudu zdobywa się poczucie bezpieczeństwa, uznanie, poczucie swojej wartości. Po co więc wysilać się w świecie rzeczywistym, tak trudnym?

Wszystkie te drogi prowadzą do jednego: energia zużywana jest na obronę, ucieczkę, przystosowanie, a nie na to, by rozwijać w sobie to, czym się zostało przez los obdarzonym. I te dary jakże często giną bezpowrotnie.

Dla takich dzieci stworzyliśmy szkołę. Szkołę, której nam w dzieciństwie zabrakło. Nam – Eli i Jurkowi. Takiego miejsca dla dzieci „specjalnej troski”, a więc dzieci szczególnie wrażliwych, z bogatą wyobraźnią, uzdolnionych artystycznie, o których mawiamy, że im „w duszy gra”.

I dlatego, że takiej szkoły nam zabrakło, musieliśmy zwalczać nie tylko stereotypy tkwiące na zewnątrz, w tradycyjnej szkole, ale także te tkwiące głęboko w nas samych – tzw. „homo pedagogicus”.

Nie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny.

Tworzyliśmy tę naszą szkołę ze świadomością dwóch poważnych zagrożeń dotyczących dzieci. Z jednej strony to zanik poczucia bezpieczeństwa w szkole, rodzinie i innych miejscach, z drugiej zaś przejmowanie roli nauczyciela i wychowawcy przez telewizor i komputer.

Z pierwszego powodu zaczęliśmy mościć naszym dzieciom swojskie gniazdka, by czuły się bezpiecznie, by znalazły w nich miejsce gwarantujące swobodny, twórczy rozwój, miejsce, gdzie się głęboko przeżywa, doświadcza, rozumie.

Chcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.

 

Czego chcieliśmy ich nauczyć? Po prostu życia: niezależności od opinii innych ludzi, wyrażania uczuć żalu, złości, mówienia „nie”, obrony własnych praw, sposobów rozwiązywania konfliktów, a także wyrażania uczuć pozytywnych, poznawania siebie, tworzenia własnego pozytywnego portretu, lubienia siebie. A gdy to nie pomagało, to wyładowania złości na poduszce, uspokojenia przez jogę i relaks. Gdyby wszystkich nas kiedyś tego nauczono…

No cóż, nam takiej szkoły zabrakło.

 

Metoda „uczenia” w łejerskiej szkole, czyli co w pracy naszej szkoły uznawaliśmy za szczególnie ważne

Nauczanie, jak wiemy, to podstawowa funkcja szkoły i mieliśmy świadomość, że jej realizacja może budzić największy niepokój władz oświatowych i rodziców. (Już po roku działalności „teatralnej zerówki” przypinano nam łatki „szkoły bezstresowej”, miejsca, w którym się uczy marzyć, śpiewać i tańczyć…) Dlatego szeroko wyjaśnialiśmy w jakim kierunku miały zmierzać nasze poszukiwania metod i nauczycieli, którzy będą te nasze cele chcieli i umieli realizować.

O co chodziło nam w nauczaniu?

Motywacja uczenia się

Zakładaliśmy, że głównym motywem uczenia się powinno być uczenie się dla siebie, dlatego, że chcę coś wiedzieć, umieć, a także by przy pomocy nauki zdobyć kwalifikacje do pracy, którą będę z radością wykonywać. Taką motywację wspieraliśmy. Nie chcieliśmy natomiast popierać uczenia się dla zaspakajania czyichś oczekiwań, czy dla zdobywania za wszelką cenę najlepszych ocen. Rezygnowaliśmy z rywalizacji jako motywacji uczenia się, choć wiedzieliśmy, że jest ona silna. Nie chcieliśmy wychowywać sfrustrowanych egoistów, którzy dla poczucia swojej wartości potrzebują świadomości, że ktoś jest od nich gorszy i nie pomagają nikomu, bo mógłby ich prześcignąć.

Uczenie się przede wszystkim umiejętności

Jazdy na nartach nie można się nauczyć w trzy dni, natomiast doskonale można opanować teorię narciarstwa. Tylko jeśli ktoś opanuje tę umiejętność i po dziesięciu latach przerwy stanie na stoku, to po krótkiej chwili pojedzie. Natomiast po zdobytej w trzy dni teorii już po miesiącu nie ma ani śladu. Takie refleksje budziły w nas obserwacje uczniów zdających „rzutem na taśmę” teorię różnych przedmiotów, aby na finiszu uzyskać lepsze oceny.

Chcieliśmy, aby nasi uczniowie zdobywali przede wszystkim umiejętności, które są trwałe i będą im pomocne w życiu. Chcieliśmy uczyć dzieci umiejętności mądrego i krytycznego czytania, umiejętności obserwacji, wyciągania wniosków, logicznego myślenia, wiązania faktów w logiczne ciągi itp. Chcieliśmy uczyć je przez działanie, bezpośredni kontakt z rzeczywistością. Nawet gdyby czasami musiało się to odbywać kosztem rezygnacji z pewnej ilości encyklopedycznych wiadomości, których uczeń nie musi pamiętać, ale wie gdzie ich szukać, gdy są mu potrzebne.

Uczenie uczenia się

Odpowiedzialność za zdobywanie wiedzy chcieliśmy w dużym stopniu przesunąć z nauczyciela na ucznia. Rolą nauczyciela powinno być stworzenie warunków do aktywnego zdobywania wiedzy przez dziecko, konsultacje w miarę potrzeb i wspólna z uczniem ocena efektów jego pracy. Natomiast to uczeń powinien czuć się odpowiedzialny za swoją naukę i w jak największym stopniu samodzielnie się uczyć.

Obecnie uczeń najczęściej oczekuje, aby nauczyciel „wbił mu do głowy” wymagane wiadomości i dał za nie jak najlepszą ocenę (niekoniecznie odpowiadającą poziomowi wiedzy). Rola ucznia sprowadza się jedynie do „dobrego zachowania” na lekcji, ale i do tego powinien go zmusić nauczyciel. Oczywiście za to, że w praktyce powyższy model nauczania jest najczęściej realizowany, nie są odpowiedzialne dzieci, ale sposób organizacji systemu nauczania. I to właśnie chcieliśmy zdecydowanie zmienić w naszej szkole.

Reasumując:

Chcieliśmy, żeby naszą szkołę opuszczały dzieci wrażliwe na przyrodę, sztukę i drugiego człowieka, dzieci znające i lubiące siebie, radzące sobie z sobą i światem, dążące do własnego rozwoju, mądre, samodzielne, odważne, które umieją i chcą wybrać dziedziny, w jakich będą się doskonalić. Jeśli nawet popełnią w tym wyborze błąd, to potrafią z radością zacząć wszystko od początku w innej dziedzinie.

Nie chcieliśmy natomiast, by nasza szkoła stała się miejscem „wyścigu szczurów”, które by dotrzeć do celu na czołowym miejscu, nawzajem się zagryzają. Nie interesowało nas to nawet, gdyby w wyniku takiego wyścigu, wszystkie nasze dzieci miały opuścić szkołę z samymi szóstkami, dostać się do najbardziej renomowanych liceów, w jak najszybszym czasie ukończyć studia wyższe, zrobić doktorat, zostać dyrektorem, prezesem itp. Po osiągnięciu tych wszystkich sukcesów mogłoby się wtedy zdarzyć, że nie będą wiedziały po co to wszystko i nigdy nie będą czuły satysfakcji, bo zawsze ktoś osiągnął więcej. Nie oznacza to oczywiście, że nie chcieliśmy, aby nasze dzieci nie miały możliwości nauki w liceach, które otwierały przed nimi różnorodne perspektywy – najbardziej satysfakcjonujące ich drogi.

 

Szkoła Podstawowa nr 83 im. Emilii Waśniowskiej znana pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda klasa ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między dziećmi, rodzicami i nauczycielami.

Autorski program oparty o wychowanie przez sztukę obejmuje sześć lat nauki – od pierwszej po szóstą klasę i poszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne. Łejerska klasa liczy 25 uczniów, przy czym niektóre zajęcia (np. języka angielskiego) prowadzone są w grupach. W ramach lekcji wychowania fizycznego dzieci z klas drugiej i trzeciej uczą się pływać.

Szkoła zapewnia opiekę od 7.30 do 17.00. Wszyscy rozpoczynają zajęcia o godz. 8.00, a po skończonych lekcjach mogą przebywać w świetlicy. Młodsze klasy chętnie spędzają czas na szkolnym placu zabaw, a starsi grają w piłkę na boisku. Dzieci chętnie biorą udział w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych. Niesłabnącym zainteresowaniem cieszą się warsztaty piłki guzikowej i gier strategicznych. W miarę potrzeb organizujemy także zajęcia wyrównawcze, rewalidacyjne, logopedyczne i gimnastykę korekcyjną. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.

Dla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady dzieci mogą spożywać pod opieką nauczyciela w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji dzieci przez cały dzień pozostaje woda mineralna. Bierzemy udział w programie „Owoce w szkole”.

Gimnazjum nr 15 znane pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug, a także na kanapach w korytarzu gimnazjalnym. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda z trzech  klas ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Do dyspozycji uczniów i nauczycieli pozostają tablice multimedialne z dostępem do Internetu. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między młodzieżą, rodzicami i nauczycielami.

 

Program autorski oparty o wychowanie przez sztukę rozszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne, warsztaty twórczego rozwoju i indywidualne projekty gimnazjalne. Uczniowie kontynuują naukę języka angielskiego w podziale na grupy wg poziomu zaawansowania i poznają od podstaw język niemiecki. Podczas lekcji wychowania fizycznego i zajęć sportowych klasy korzystają z naszej sali gimnastycznej lub hali sportowej przy SP 38, a także boiska ze sztuczną trawą znajdującego się przy szkole i zielonych terenów Cytadeli.

 

Wszystkie zajęcia rozpoczynają się o godz. 8.00 (z nielicznymi wyjątkami wynikającymi z pracy w grupach). Po lekcjach uczniowie mogą uczestniczyć w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych, teatralnych, a także w zajęciach wyrównawczych, rewalidacyjnych i logopedycznych. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.

 

Dla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady można zjeść w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji młodzieży przez cały dzień pozostaje woda mineralna.

Program zajęć pozalekcyjnych co roku budowany jest w oparciu o propozycje zgłaszane przez uczniów, rodziców i nauczycieli. W drugim semestrze szkoła zapewnia ok. 100 godzin zajęć dodatkowych tygodniowo:

JOGA
poniedziałek 13:40 – 14:40, 14:50 – 15:50, 15:50 – 16:50

AKROBATYKA
poniedziałek 13:45 – 14:45, 14:55 – 15:55
środa 15:40 – 16:40
piątek 14:50 – 15:50

SZACHY
czwartek 12:45 – 13:30, 13:40 – 14:25, 14:35 – 15:20, 15:25 – 16:10

PIŁKA GUZIKOWA
piątek 14:30 – 16:00

JĘZYK NIEMIECKI
środa 12:40 – 13:25 – dla klasy 1
środa 13:35 – 14:20 – dla klasy 2
piątek 13:35 – 14:20 – dla klas 3m i 3z
czwartek – 13:35 – 14:20 – dla klasy 4

KODOWANIE NA EKRANIE
(oferta szkoły – zajęcia finansowane przez miasto)
środa 15:00 – 15:45

ZESPÓŁ UKULELISTÓW
czwartek 14:30 – 16:00

ZESPÓŁ MUZYCZNY SYLVIANY & COMPANY
czwartek 16:00 – 17:30

PLASTYKA I CERAMIKA
(oferta szkoły)
wtorek 14:40 – 15:30

ZAJĘCIA PLASTYCZNE
(oferta szkoły)
środa 13:30 – 14:30

ŚPIEWAJĄCO PO ANGIELSKU
środa 13:40 – 14:25, 14:30 – 15:15

KLUB MŁODEGO ODKRYWCY
czwartek 15:00 – 16:30

Z ŁACINĄ PRZEZ ŚWIAT
piątek 13:45 – 14:15, 14:20 – 15:05

MIASTO W MIEŚCIE
piątek 15:00 – 16:30

PRZESTRZEŃ BAJKI
piątek 15:00 – 16:30

MĄDROŚĆ ZAPISANA W ALFABECIE
piątek 15:10 – 15:55

ZAJĘCIA PLUSIKOWE
(oferta szkoły)

poniedziałek
język angielski – od 13:45 – dla dzieci z klas 1 i 2
język polski – od 12:45 – dla dzieci z klasy 5 i 6
matematyka – od 13:45 – dla dzieci z klasy 5

wtorek
zajęcia zintegrowane – od 10:50 – dla dzieci z klasy 2
zajęcia zintegrowane – od 8:55 – dla dzieci z klasy 3m
język polski – od 14:50 – dla dzieci z klasy 4
historia – od 14:40 – dla dzieci z klasy 4,5i6

środa
zajęcia zintegrowane – od 10:50 – dla dzieci z klasy 2
język angielski – od 14:30 – dla dzieci z klasy 3m, 5 i 6
zajęcia zintegrowane – od 13:35 – dla dzieci z klasy 3z

czwartek
zajęcia zintegrowane – od 11:55 – dla dzieci z klasy 3m
język angielski – od 13:35 – dla dzieci z klasy 3z i 4
matematyka – od 12:50 – dla dzieci z klasy 4
przyroda – od 14:30 – dla dzieci z klasy 4, 5 i 6

piątek
zajęcia zintegrowane – od 11:55 – dla dzieci z klasy 3m
zajęcia komputerowe – od 13:45 – dla dzieci z klas 4,5i6

ZAJĘCIA KONSULTACYJNE
(oferta szkoły)

wtorek
historia/WOS – od 14:40 (8l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG
j.polski – od 15:35 (9l.) – dla dzieci z klasy IIIG

środa 
j.angielski – od 14:30 (8l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG
matematyka – od 13:45 (7l.) – dla dzieci z klasy IIIG

czwartek
biologia/chemia – od 15:30 (9l.) – dla dzieci z klasy I, II i IIIG

piątek
fizyka – od 15:40 – dla dzieci z klasy I, II i IIIG
język angielski / język niemiecki – od 14:40 – dla dzieci z klasy I, II i IIIG
informatyka – od 13:45 – dla dzieci z klasy I i IIIG
język polski – od 14:45 – dla dzieci z klasy II i IIIG
matematyka – od 14:40 – dla dzieci z klasy II i IIIG

W ramach godzin lekcyjnych realizowane są również ZAJĘCIA TEATRALNE finansowane przez miasto Poznań (w każdej klasie 5 godzin lekcyjnych w tygodniu).

Oferta szkoły uwzględnia również:
– godzinę projektową w klasach gimnazjum (w każdej klasie 1 godzina w tygodniu),
– projekty w klasach 4-5 (w każdej klasie 5 bloków po 6 godzin),
– zajęcia rewalidacyjne dla dzieci z orzeczeniem

EMILIADA’18, święto naszej ukochanej patronki Emilii Waśniowskiej, odbędzie się 13 kwietnia 2018 roku w Scenie Wspólnej.

Plakat poprzedniej edycji zaprojektowała Elżbieta Butlewska – Krygowska, wówczas świętowaliśmy nadanie jednej z ulic naszego miasta imienia Emilii Waśniowskiej. Premierę miała nowa łejerska piosenka „Uliczka E. Waśniowskiej” z tekstem Grzegorza Tomczaka (podziękowania i ukłony raz jeszcze!), usłyszymy ją na pewno raz jeszcze podczas EMILIADY’18!

 

 

Dziękujemy naszym drogim Gościom za obecność, Teatrzykowi Piosennemu Łejery za wspaniały występ, a Grzegorzowi Tomczakowi za nową łejerską piosenkę! "Ulicę E. Waśniowskiej" usłyszycie jeszcze nie raz 🎶🎵🎶

Opublikowany przez Łejery Szkoła i Teatr na 28 marca 2017

 

 

Pomysł założenia szkoły zrodził się z wychowawczych i artystycznych doświadczeń teatralnego zespołu dziecięco – młodzieżowego o poznańskiej nazwie „ŁEJERY”, który powstał w 1975 roku w Poznaniu.

Szkoła powstała 1 września 1990 roku na fali tworzenia się demokratycznej Polski. Rozpoczęliśmy od „Teatralnej zerówki” z siedzibą w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Poznaniu.

Rok 1994 był rokiem przełomu. Przestaliśmy się mieścić w skromnych lokalowych progach MDK. Głównie z tego powodu zawisło nad nami widmo likwidacji szkoły. Podjęliśmy męską decyzję: szukamy własnego budynku szkoły! Wśród wielu rozważanych możliwości zrealizowana została najbardziej nierealna, bajkowa, szalona. Przywieźliśmy szkołę podarowaną nam przez Caritas aż z Holandii. Po wielu zawirowaniach, piętrzących się kłopotach formalno – prawnych i finansowych, kilkunastoosobowa grupa rodziców, nauczycieli i robotników wyruszyła do Holandii, do małego miasteczka Mierlo, aby rozebrać podarowaną nam szkołę. Działo się to pod koniec lutego 1995 roku.

Kiedy szkoła rozłożona na kawałki, załadowana na osiemnaście tirów, przywędrowała do Polski, słoneczko uśmiechnęło się do nas po raz drugi. Miasto ofiarowało nam przepiękny teren na postawienie szkoły obok parku na Cytadeli. W lipcu 1995 roku ruszyła budowa. Wolniutko marzenia, upór i ciężka praca zaczęły się materializować. Z labiryntu fundamentów rosły pionowo konstrukcje, zapowiedź naszej szkoły. Gdy w Poznaniu furczały kilofy i betoniarki, w Warszawie na 11 piętrze bloku przy Tamce 49, furczało pióro Wandy Chotomskiej – powstawała piosenka „Szkoła pod wiatrakiem”. Muzykę napisał nasz nadworny kompozytor, Mariusz Matuszewski. W lutym 1996 roku, otwierając szkołę, gromko zaśpiewaliśmy:

Kochamy wiatraki,

Wiatraki jak ptaki,

Bo wszystkie skrzydlate takie.

Dziewczyny, chłopaki –

Kochajmy wiatraki

I Szkołę pod Wiatrakiem.

A jak nam mówi druh Łejerski,

Jest to wiatrak wielkopolsko – holenderski!!!

Bogna Wojtkowiak z Markiem Nowakowskim zrealizowali trzy telewizyjne reportaże dla TVP1 pod znaczącymi tytułami: „Szkoła bez szkoły”, „Szkoła jedzie” i „Szkoła pod wiatrakiem”. Zachęcamy do obejrzenia.

 

 

26 listopada 2016 roku w Katowicach na konferencji edukacyjnej „Edukacja ma przyszłość” odbyła się światowa prapremiera „Lekcji z piosenkami”. Sala gimnastyczna zamieniła się tego dnia w teatr, były tłumy nauczycieli, mnóstwo wesołych dźwięków i radosnych podskoków oraz owacje na stojąco!

p1150680-2

 

p1150685-2

 

p1150683-2

 

p1150690-2

 

p1150703-2

 

p1150738-2

 

p1150769-2

 

p1150783-2

 

p1150790-2

 

p1150796-2

 

p1150841-2

 

p1150889-2

W związku z przyjęciem przez Rzecznika Prawa Dziecka na okres od września 2011 do września 2012 funkcji Przewodniczącego Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka będzie zorganizowane w Polsce w Warszawie w dniach 14-16.09.2011r spotkanie Europejskich Rzeczników Praw Dziecka („ENOC”)

Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak zaprosił „Teatr Szkolny Łejery” do zaprezentowania na tym spotkaniu widowiska „Masz Prawo do swych praw” w wersji angielskiej.
Teatr Szkolny „Łejery” powstał w 1975 roku jako Harcerska Drużyna Artystyczna, zamieniając się potem w dziecięce i młodzieżowe grupy teatralne, by wreszcie w 1990 roku przekształcić się w Szkołę „Łejery” o profilu teatralnym.
Od początku swego istnienia po dzień dzisiejszy Łejery promują niekonwencjonalne myślenie, optymistyczny styl życia w gromadzie i rodzinność, wciągając do działań wychowawczych i artystycznych całe rodziny.
Teatr Łejery ma na swoim koncie dziesiątki spektakli teatralnych. Zdobywały one liczne nagrody na przeglądach i festiwalach teatralnych, w tym dwie Złote Jodły na Harcerskich Festiwalach w Kielcach i dwukrotnie Złote Maski na Ogólnopolskim Forum Teatrów Szkolnych w Poznaniu. Liczne są również realizacje telewizyjne Łejerów: spektakle teatralne, teledyski i programy edukacyjne. Wiele z nich, jak np. cykle: ”Wyłącz telewizor” czy „Śpiewanki rodzinne”, prócz wartości artystycznych niosą ważne przesłania wychowawcze.
W większości spektakle Łejerów są radosne, pełne optymizmu. Nie uciekają jednak Łejery także od trudnych i bolesnych tematów, jak łamanie praw dziecka i przemoc w rodzinie. Przykładami spektakli i teledysków, które mówią o tych problemach są:
„Dzieci też mają głos”, to widowisko przygotowane na Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży „Korczak dzisiaj”. Pierwsza część to adaptacja fragmentu bajki Janusza Korczaka „Król Maciuś I”, przedstawiającego posiedzenie sejmu dziecięcego i przejęcie władzy przez dzieci z wiadomymi skutkami. Druga, powstała na podstawie ćwiczeń dramowych i dotyczy problemów w relacjach rodzice – dzieci (brak porozumienia i bliskości, manipulacja, przemoc, alkoholizm).
W 1994 roku zrealizowano to widowisko telewizyjnie.
Przez kilka lat, co roku jesienią, na Światowy Dzień Dziecka w mediach, powstawały łejerskie piosenki i teledyski związane z prawami dziecka. I wtedy narodził się pomysł widowiska pod tytułem: „Masz prawo do swych praw”.

W 1999 roku w Rennes we Francji obchodzono 10-lecie podpisania Konwencji o Prawach Dziecka Narodów Zjednoczonych Zostaliśmy tam zaproszeni z tym właśnie spektaklem, w którym piosenki-teledyski łączyliśmy ze scenkami teatralnymi. Potem pokazywaliśmy go także w Niemczech, Holandii na Ukrainie i w Czechach. Wszędzie był zrozumiały zarówno dla widowni dorosłej jak i dziecięcej.

W 2003 roku powróciliśmy do tego widowiska włączając niezwykłą postać Janusza Korczaka. Dla potrzeb spektaklu stworzyliśmy Komitet Obrony Praw Dziecka im. Janusza Korczaka, do którego dzieci zanoszą swoje skargi. Na przełomie roku 2008/2009 powstała filmowa wersja widowiska.

„Dziećmi jesteśmy tylko raz” to ostatni projekt zrealizowany przez „Łejery” w formie piosenki i teledysku.

„CZYTA ELITA” – mawiała Emilia Waśniowska i  do grona wybrańców zapraszała swoich wychowanków. Pragnęła, by jej uczniowie byli z książką za pan brat. W łejerskiej bibliotece kierujemy się tym przesłaniem.

Miłość do książek rozwijamy już od najmłodszych klas tworząc baśniowy kącik czytelniczy w naszej bibliotece. Starszym polecamy  literaturę obyczajową, przygodową, przyrodniczą, a także książki z górnej półki w języku angielskim – Books from the top shelf – Books in English. Nie zapominamy o propozycjach dla rodziców i nauczycieli.

Zapraszamy!

Poniedziałek

prace

bibliotekarskie

Wtorek

9.00 – 15.00

Środa

9.00 – 15.00

Czwartek

9.00 – 12.40

Baśniowe Czwartki

14.00 – 15.40

Piątek

9.00 – 12.55

e-mail: bibllejery@o2.pl

FACEBOOK: https://www.facebook.com/Biblioteka-Łejerska

 

Serdecznie witamy wszystkich, którzy interesują się literaturą, jej twórcami: pisarzami, drukarzami, wydawnictwami, prasą, księgarzami, grafikami, ale przecież także i innymi dziedzinami sztuki, często będącymi w bliższym, czy też dalszym związku z książką. Zapraszamy do wspólnego redagowania.
Jeśli masz dużo pomysłów, trochę wolnego czasu, jesteś operatywny, lubisz czytać, nie zwlekaj. Może swoją refleksją na temat przeczytanej książki zainspirujesz innych. Przyjdź, zaproponuj książkę i napisz opinię – najciekawsze zamieścimy na naszej bibliotecznej stronie. Chętnych do współpracy – zapraszamy! Czekamy na Ciebie!

KSIĄŻKI, KTÓRE POLECAJĄ NASI CZYTELNICY ….
Książki polecane przez uczniów, nauczycieli i rodziców.

Jeśli nie wiesz, co poczytać, polecamy Ci Jeżycjadę – cykl książek Małgorzaty Musierowicz. Są bardzo łatwo dostępne – można je znaleźć w prawie każdej bibliotece.
Do najpopularniejszych należą: Szósta klepka, Kwiat kalafiora, Kłamczucha, Imieniny, Nowelka, Opium w rosole (wielokrotnie wznawiana i tłumaczona na wiele języków).
Piąty tom – Opium w rosole to wspaniała, pełna humoru i kształcąca dla młodego pokolenia lektura. Autorka, prezentując losy rodziny Borejków i ich przyjaciół, przedstawia realia życia, codzienności w czasach peerelowskich.

R. Gościnny, J.J. Sempe
„Nowe Przygody Mikołajka”
Książka o przygodach Mikołajka i jego szkolnych kolegów. Zapraszamy na spotkanie z Mikołajkiem, Rufusem, Alcestem i ich kolegami, których perypetie rozśmieszają kolejne pokolenie czytelników.
„Mikołajek”
Szkolne przygody łobuziaka Mikołajka. Wycinek z życia w klasie, na korytarzu i szkolnym podwórku. Zwykłe wydarzenia, jak pamiątkowe zdjęcie klasowe, wizytacja czy nowy uczeń, stają się prawdziwą sensacją. Opisywane wydarzenia mają często zaskakujący i komiczny przebieg.
„Rekreacje Mikołajka”
Mikołajek ma rozliczne kłopoty z dziwnymi i niezrozumiałymi dla małego chłopca zachowaniami rodziców i nauczycieli a czasami kolegów, których – zdarza się – trzeba przywołać do porządku. Mikołajek bardzo lubi dobrą i dynamiczną zabawę, lubi towarzystwo i sport, lubi jeść (szczególnie deser) i lubi dostawać prezenty (np. od babci – „Buni”).
„Mikołajek i inne chłopaki”
Książeczka jest częścią cyklu opowiadającego o przygodach Mikołajka, jego kolegów i rodziny. Dowcipne ilustracje i zabawne sytuacje opowiadają jednocześnie o codziennych problemach, uczą właściwych wyborów i zachowania w stosunku do bliźnich.
„Mikołajek ma kłopoty”
Seria zdobywająca ciągle nowych czytelników w różnym wieku. Na pięć zabawnie zilustrowanych książek składają się historyjki o szkolnych kolegach i rodzinie, śmiesznie opowiadane przez małego Mikołajka.
„Wakacje Mikołajka”
Kolejna część z serii książek o sympatycznym chłopcu Mikołajku. W szkole uchodzi za strasznego łobuziaka i ciągle wplątuje się w coraz to nowe kłopoty. Jednak ma wielu przyjaciół, którzy pomogą mu w największych opresjach, doskonale się przy tym bawiąc.

„Mały Książę” – Antoine de Saint- Exupery
To najpiękniejsza poetycka opowieść o poszukiwaniu przyjaźni, bliska sercu każdego czytelnika dzięki swojej nieprzemijającej mądrości. Od 1943 roku jest wydawany w milionach egzemplarzy na całym świecie… a dlaczego? Oto cytat z książki: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

„Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego
Książka o ludziach, którzy potrafili pięknie żyć i pięknie umierać. Po raz pierwszy pełny tekst książki, bez skreśleń cenzury PRL. Ponad osiemdziesiąt zdjęć, w tym nigdy nie publikowane fotografie głównych bohaterów. Wstęp pióra Barbary Wachowicz przedstawia nieznane fakty z życia autora.

„Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego
Czy ktokolwiek z nas zastanawia się dziś, co tak naprawdę oznaczała rosyjska szkoła w Królestwie Polskim lat osiemdziesiątych XIX wieku? Jak i do czego dojrzewało się pod władzą nauczycieli, którzy w majestacie praw i regulaminów mogli stosować kary cielesne, rewidować bagaże przyjezdnych uczniów, kontrolować ich prywatne lektury ze spisem dzieł zakazanych w ręku, podsłuchiwać każdą rozmowę, nie mówiąc już o upokarzających karach za rozmowy po polsku? Do czego dorastali chłopcy przymierający głodem na ohydnych stancjach, pozbawieni pomocy i wsparcia rodziców pokolenia zmiażdżonego klęską powstania styczniowego? Kto do podłości? Kto do niepodległości?

„Życie to jest teatr” Marka Zabiciela
Czy jest to intrygujący tytuł, z którym się zgadzasz lub wręcz przeciwnie? A może to, że Twoje życie także czasem przypomina teatr, w którym odgrywasz różne role, niekoniecznie będące Twoimi wymarzonymi? A może jesteś gotowy być nie tylko aktorem, ale także i reżyserem swojego życia? Przekonaj się, jak to z Tobą jest naprawdę.

„Magiczne drzewo. Czerwone krzesło” – Andrzeja Maleszki
Na podstawie „Magicznego drzewa” Andrzej Maleszka wyreżyserował oglądany na całym świecie cykl filmowy, nagrodzony EMMY AWARD i dziesiątkami innych nagród.
Burza powaliła olbrzymi stary dąb. Było to magiczne drzewo. Ludzie zrobili z niego setki przedmiotów, a każdy zachował cząstkę magicznej siły. Wśród nich było czerwone krzesło.
Niesamowite przygody, niebezpieczeństwa, humor i magia.. Autobus, który zwariował, most ze światła i wielka fala tsunami. Latający dom, olbrzymi lew i sto wyczarowanych psów! Fantastyczna opowieść o trójce dzieci, które znalazły krzesło spełniające życzenia.
Te dobre i te złe…

„Maleńkie królestwo królewny Aurelki” – Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel
To książka dla królewien. Małych, większych i tych całkiem dorosłych.
Są w książce wszystkie atrybuty władzy królewskiej: złota korona (zbyt ciężka), najpiękniejsza suknia, świata (okropnie niewygodna), służba (traktująca zarządzenia zbyt dosłownie) i wreszcie przystojny (i wiecznie niezadowolony) królewicz. Okazuje się, że bycie królewną wcale nie jest pozbawione wad. Poczucie odpowiedzialności za wszystko, co dzieje się w Maleńkim Królestwie spoczywa na jednej Aurelce, zwykłej dziewczynce lubiącej zabawę, potrafiącej wyrażać własne zdanie, wesołej i pomysłowej. Zupełnie takiej jak tysiące kilkulatek marzących o zasiadaniu na tronie.

„Czy to już miłość?” – Rushton Rosie
Prawda ponad wszystko
Wiele dziś można znaleźć książek dla młodzieży, w których opowiada się o problemach nastolatków, ich pierwszych poważnych miłościach, przyjaźniach, istotnych decyzjach i wyborach między prawdą a kłamstwem. Przedstawiani nam młodzi bohaterowie wielokrotnie popełniają błędy po to tylko, by w grupie rówieśników okazać się zupełnie kimś innym, niż są naprawdę. Cel jest jeden – być lepszym od kolegów, być lubianym i podziwianym. Nie zawsze jednak opłaci się skrywać swą prawdziwą tożsamość gdzieś głęboko w sobie, niejednokrotnie wyznanie prawdy może się okazać jedynym sposobem na zdobycie prawdziwej przyjaźni czy nawet miłości.
W książce „Czy to już miłość” autorka opisuje problemy z pewnością podobne do tych, które sami przeżywacie. Pisarka pokazuje w niej, że to nie pieniądze są najważniejsze. Brak markowych ubrań czy niska pozycja społeczna rodziców nie decyduje o wartości człowieka. O niej świadczy osobowość obdarzona takimi cechami jak: życzliwość, dobroć i umiejętność poświęcenia się dla drugiego człowieka. Polecam też dostępną w bibliotece część II pt. „Czego nie robi się z miłości?”.

„Przygody Sajo i małych bobrów” – Grey Owl
Czy dwa małe bobry mogą zmienić życie dwójki małych Indian? Jak wielkie znaczenie ma przyjaźń , dobroć i szlachetność? Jeśli chcesz się tego dowiedzieć – wybierz się w głąb kanadyjskiej puszczy i przeżyj wspaniałą wyprawę wraz z Sajo i Shapianem, i dwoma bobrami, nazywanymi przez Indian Małymi Braćmi.

Bestsellerowe książki poznańskiego wydawnictwa Media Rodzina. Od wielu lat cieszą się niesłabnącym uznaniem polskich czytelników.
Książki przeznaczone są nie tylko dla rodziców, ale dla każdego, kto chciałby lepiej rozumieć i mądrzej kochać dzieci i być przez nie kochanym i rozumianym.
Autorki same będące matkami pokazują, jak komunikować się dziećmi, bo właśnie sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy jest kluczowy.

 

      

 

 

Nauczenie dziecka wartości jest najważniejszym zadaniem wychowawczym  rodziców

 

 

                        

 

„Z dzieckiem w świat wartości” – serdecznie polecam. W tej książce  jest program Fundacji Cała Polska czyta dzieciom .

„DEKALOG” – książka dla Rodziców i ich dzieci. Jest syntezą dwóch światów: „dorosłej” wiary i wiedzy oraz dziecięcej ufności i wrażliwości

„Jak wychowywać szczęśliwe dziecko” Johna Mediny,

to jest książka dla dosyć uważnych i refleksyjnych rodziców.

Jej główna wartość tkwi nie w gotowych wskazówkach co robić, a czego nie robić, ile w rozumnym wywodzie, pozwalającym uprzytomnić sobie, co tak naprawdę się dzieje, kiedy wychowujemy człowieka (…)

Jestem autorowi naprawdę wdzięczna za to, że rozbija w pył wiele absolutnie fałszywych, ale bardzo utrwalonych wśród ludzi przekonań. Na przykład przekonanie o tym, że w ciągu kilku pierwszych lat życia przesądza się to jaki będzie człowiek – nieprawda, także my dorośli możemy w sobie coś pozmieniać. To są bzdury, na które nie ma najmniejszego naukowego dowodu i Medina to potwierdza. Rozbija w pył także takie domniemane cudowne efekty, jak na przykład efekt Mozarta. Dodatkowo apeluje o empatię w stosunku do dziecka (…) To postawa pełna szacunku. Nie mylić z nadmierną pobłażliwością i rozpuszczaniem! 
(…) Ta książka jest rezultatem połączenia, z jednej strony dobrej współczesnej wiedzy dotyczącej biologii mózgu, z drugiej zaś dwukrotnego ojcostwa (…). Poza tym Medina ma cudowne poczucie humoru, powiedziałabym takie brytyjskie w swojej naturze, nie amerykański. To w moich ustach bardzo duży komplement.

dr Aleksandra Piotrowska, psycholog dziecięcy
z Uniwersytetu Warszawskiego


          

ZASOBY BIBLIOTEKI SZKOLNEJ

    Nasza Biblioteka oferuje swoim czytelnikom ciekawy wybór książek i zbiorów specjalnych.
Nasz księgozbiór liczy ponad 8 tysięcy woluminów. W miarę posiadanych środków, a także  otrzymywanych darów, jest on stale aktualizowany pod kątem struktury szkoły, profilu teatralnego, jak i zainteresowań naszych czytelników. W czytelni wydzielony jest księgozbiór podręczny zawierający encyklopedie ogólne i przedmiotowe, różnorodne słowniki do języka polskiego i języków obcych, albumy malarstwa, architektury itp.  W bibliotece dostępne są lektury szkolne, literatura dziecięca i młodzieżowa, powieści obyczajowe i przygodowe, pozycje popularnonaukowe, książki dydaktyczne dla nauczycieli, materiały o tematyce regionalnej, a także szeroki wybór baśni, bajek i wierszyków dla dzieci zwłaszcza Wandy Chotomskiej i Emilii Waśniowskiej – autorek piosenek śpiewanych przez zespoły dziecięce, nasze poznańskie Łejery. Mamy też bogaty wybór czasopism, a między innymi:
Biblioteka w szkole, Chip – magazyn komputerowy, Przyroda Polska, Aura, Victor Junior, Victor Gimnazjalista, Focus, Charaktery, National Geographic. 

Dzięki wolnemu dostępowi do półek uczniowie mogą samodzielnie dokonywać wyboru poszukiwanych pozycji. Oprócz książek i czasopism można znaleźć również
dodatkowe pomoce techniczne w postaci programów multimedialnych, kaset VHS, DVD oraz zbiór płyt CD z utworami wykonywanymi przez nasz dziecięcy teatr.

  Księgozbiór rozmieszczony jest w następujących działach:

Bw – bajeczki, wierszyki, opowiadania dla młodszych dzieci
B – baśnie, legendy, podania
H – powieści i opowiadania historyczne
P– powieści i opowiadania przygodowe, podróżniczo – przyrodnicze
Fn – powieści i opowiadania fantastyczne
Prz – powieści i opowiadania przyrodnicze

E – ekologia
– lektury
Literatura dziecięca i młodzieżowa

Pd – poezje, dramaty

    Podręczniki szkolne

    Księgozbiór podręczny zawiera:

wydawnictwa o charakterze informacyjnym – encyklopedie, słowniki rzeczowe
i językowe, podstawowe publikacje z różnych dziedzin wiedzy, albumy, atlasy, przewodniki.

    Księgozbiór dla nauczycieli obejmuje:

literaturę ogólnopedagogiczną, psychologiczną oraz pozycje metodyczne do
poszczególnych przedmiotów.

   Literatura popularnonaukowa to:
pozycje z zakresu: filozofii, religii, nauk społecznych, matematyki i nauk przyrodniczych, techniki, medycyny i rolnictwa, sztuki, teatru, malarstwa, architektury, rzeźby, sportu, językoznawstwa, archeologii, geografii i historii.

Księgozbiór popularnonaukowy ułożony jest wg klasyfikacji dziesiętnej (UKD).

Zbiory specjalne to: dokumenty elektroniczne: filmoteka, płyty CD, DVD z programami edukacyjnymi i adaptacjami lektur szkolnych itd. oraz płyty CD z dorobkiem artystycznym dziecięcego teatru „Łejery”.

Uczniowie chętnie odwiedzają bibliotekę, która jest dla nich dobrym miejscem, miejscem, gdzie mają możliwość w różnorodny sposób przyswoić przewidzianą programem nauczania wiedzę, rozwinąć i pogłębić zainteresowania i umiejętności, czy po prostu zaspokoić ciekawość i przyjemnie spędzić czas w szkole.

Nasza biblioteka stwarza czytelnikowi nowoczesne i atrakcyjne warunki zdobywania wiedzy.

 

LEKTURY SZKOŁA PODSTAWOWA

KLASA 1

A. Bahdaj – „Pilot i ja”

Wł. Bełza – „Kto ty jesteś? Polak mały.”

Wł. Broniewski – „Wiersze dla dzieci”

J. Brzechwa – „Brzechwa dzieciom”

M. Buczkówna – „Szaraczek”

J. Grabowski – „Czarna owieczka”

R. Jędrzejewska-Wróbel – „Królewna”

H. Januszewska – „Kopciuszek”

Cz. Janczarski – „Jak Wojtek został strażakiem”

M. Jaworczakowa – „Jacek, Wacek i Pankracek”

M. Konopnicka – „Co słonko widziało”

M. Kownacka – „Plastusiowy pamiętnik”

M. Kownacka – „Kukuryku na ręczniku”

T. Kubiak – „Gdy miasto śpi”

J. Papuzińska – „ Nasza mama czarodziejka”

J. Porazińska – „ Psotki i śmieszki”

J. Tuwim – „Wiersze dla dzieci”

M. Strękowska- Zaremba – „Leniwe literki”

M. Strzałkowska – „Zielony, żółty, rudy, brązowy!”

E. Szelburg-Zarembina – „Najmilsi”

D. Wawiłow – „Wierszykarnia”

E. Zubrzycka – „Powiedz komuś!”

KLASA 2

A. Milne – „Kubuś Puchatek”

A. Milne – „Chatka Puchatka”

Gosta Knutsson – „Przygody Filonka Bezogonka”

A. Lindgren – „Pippi Langstrump”

A. Lindgren – „Pippi wchodzi na pokład”

A. Lindgren – „ Pippi na Południowym Pacyfiku”

S. Michałkow – „Nie płacz koziołku”

J. Porazińska – „Szewczyk Dratewka”

M. Krüger – „Karolcia”

A. i Cz. Centkiewiczowie – „Zaczarowana zagroda”

H. Ch. Andersen – „Królowa śniegu”

G. K. Makuszyński – „Przygody Koziołka Matołka”

J. Papuzińska – „Skrzydlatek”

H. Ch. Andersen – „ Dziecię elfów”

K. Kleniewska-Kowaliszyn – „Magda, Paweł i ty”

 

KLASA 3

Wł. Broniewski – „Jesienny wiatr”

J. Brzechwa – „Michałek”

W. Chotomska – „Pan Listopad”

A. Czerwińska-Rydel – „W poszukiwaniu światła. Opowieść o Marii Skłodowskiej-Curie”

R. Goscinny, J.J. Sempe – „Mikołajek”

R. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek ma kłopoty”

J. Grabowski – „ Puc, Bursztyn i goście”

G. Kasdepke – „Kacperiada”

L. J. Kern – „Piotruś i powietrze”

M. Konopnicka – „Jak to z lnem było?”

A. Lindgren – „Dzieci z Bullerbyn”

J. Porazińska – „O dwunastu miesiącach”

J. Porazińska – „Szewczyk Dratewka”

A. i Cz. Centkiewiczowie – „Anaruk, chłopiec z Grenlandii”

J. Brzechwa – „Żuraw i czapla”

H. Ch. Andersen – „Brzydkie kaczątko”

A. Fredro – „Paweł i Gaweł”

A. Lindgren – „Dzieci z Bullerbyn”

B. Ostrowicka – „Jest taka historia. Opowieść o Januszu Korczaku”

R. Pisarski – „O psie, który jeździł koleją”

M. Wojtyszko – „Bromba i inni”

 

KLASA 4

J. Brzechwa – „Akademia Pana Kleksa”

C. Collodi – „Pinokio”

C. S. Lewis – „Lew, Czarownica i stara szafa”

A. Szklarski – „Tomek w krainie kangurów”

R. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek”

J. Olech – „Dynastia Miziołków”

J. Onichimowska – „ Duch starej kamienicy”, „Daleki rejs”

K. Siesicka – „Przez dziurkę od klucza”

U. Moore – „ Wrota czasu”

E. Nesbit – „Pięcioro dzieci i ‚Coś’”

O. Preussler – „Malutka Czarownica”

E. E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”

 

KLASA 5

Obowiązkowa:

F. Molnár „Chłopcy z Placu Broni”

A. Lindgren „Bracia Lwie Serce”

F. H. Burnett „Tajemniczy ogród”

R. Dahl „Charlie i fabryka czekolady”

 

Uzupełniająca – do wyboru (co najmniej 1 książka w roku szkolnym):

A. Domańska „Historia żółtej ciżemki”

D. Terakowska „Władca Lewawu”

M. Twain „Przygody Tomka Sawyera”

J. Verne „W 80 dni dookoła świata”

Z. Nienacki „Pan Samochodzik i …” (dowolny tom)

M. Kruger „Godzina pasowej róży”

M. Musierowicz „Język Trolli”

A. Perepeczko „Dzika Mrówka i tajemnica U-2002”

J.I. Kraszewski „Stara baśń”

 

KLASA 6

Obowiązkowa:

I. Jurgielewiczowa „Ten obcy”

H. Sienkiewicz „W pustyni i w puszczy”

K. Makuszyński „Szatan z siódmej klasy”

M. Witcher „Dziewczynka z Szóstego Księżyca”

J. R. R. Tolkien „Hobbit, czyli tam i z powrotem”

 

Uzupełniająca – do wyboru (co najmniej 1 książka w roku szkolnym):

S. Lem „Bajki robotów”

A. Minkowski „Dolina Światła”

L. M. Montgomery „Ania z Zielonego Wzgórza”

E. Niziurski „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa”, „Sposób na Alcybiadesa”

M. Musierowicz „Tygrys i Róża”

J. Gaarder „Dziewczyna z pomarańczami”

J. Twardowski „Zeszyt w kratkę”

 

LEKTURY GIMNAZJUM

klasa Ig

A. Mickiewicz – „Dziady” cz. II

J. Słowacki – „Balladyna”

A. de Saint-Exupery – „Mały Książę”
M. Musierowicz – „Opium w rosole”

H. Kowalska-Pamięta – „Pamiętnik jedynaczki”

B. Ciwoniuk – „Igor”

A. Mickiewicz – „Pan Tadeusz”

E. Przybylska – „Dzień kolibra

T. Tryzna – „Panna Nikt”

A. Dumas – „Trzej muszkieterowie”

W. Gomulicki – „Wspomnienia niebieskiego mundurka”

S. Żeromski – „Syzyfowe prace”

A. Macfarlane, A. McPherson – „Dziennik nastolatka”

A. Bahdaj – „Telemach w dżinsach”

J. Parandowski – „Mitologia”

H. G. Wells – „Wehikuł czasu”

J. Gaarder – „Świat Zofii”

M. Musierowicz – „Jeżycjada”

S. Lem – „Dzienniki gwiazdowe”

„Opowieści Okrągłego Stołu”

C. Paolini – „Eragon”

H. Sienkiewicz – „Pan Wołodyjowski”

H. Sienkiewicz – „Ogniem i mieczem”

H. Sienkiewicz – „Potop”

H. Sienkiewicz – „Quo vadis”

M. Shelley – „Frankenstein”

J. R. R. Tolkien – „Władca Pierścieni, Hobbit, czyli tam i z powrotem”

Biblia

D. Terakowska – „Tam gdzie spadają Anioły”

B. Prus – „Antek”

K. Dickens – „Opowieść wigilijna”

H. Ożogowska – „Za minutę pierwsza miłość”

klasa II g

H. Sienkiewicz – „Latarnik”

W. Szekspir – „Romeo i Julia”

A. Fredro – „Zemsta”

A. Fiedler – „Dywizjon 303”

U. K. Le Guin – „Czarnoksiężnik z archipelagu”

A. Mickiewicz – „Pan Tadeusz”

J. Gaarder – „Świat Zofii”

N. H. Kleinbaum – „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”

Biblia

J. Parandowski – „Mitologia”

A. Onichimowska – „Lot Komety”

K. Lanckorońska – „Wspomnienia wojenne”

M. Białoszewski – „Pamiętnik z powstania warszawskiego”

E-E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”

P. Coelho – „Alchemik”

A. Macfarlane, A. McPherson – „Dziennik nastolatka”

H. G. Wells – „Wehikuł czasu”

U. K. Le Guin – „Ziemiomorze”

J. Domagalik – „Koniec wakacji”

K. Siesicka – „Zapałka na zakręcie”

J. London – „Martin Eden”

A. de Saint-Exupery – „Ziemia, planeta ludzi”

A. de Saint-Exupery – „Nocny lot”

W. Szekspir – „Hamlet”

Molier – „Świętoszek”

Molier – „Skąpiec”

A. C. Doyle – „Przygody Sherlocka Holmesa”

A. C. Doyle – „Pies Baskerville’ów”

klasa III g

U. K. Le Guin – „Czarnoksiężnik z Archipelagu”

A. Christie – „Dwanaście prac Herkulesa”

H. Sienkiewicz – „Krzyżacy”

Molier – „Skąpiec”

B. Prus – „Kamizelka”

E. Hemingway – „Stary człowiek i morze”

A. Kamiński – „Kamienie na szaniec”

G. Orwell – „Folwark zwierzęcy”

III KONKURS ARTYSTYCZNY „KOCHAM TEATR”

Organizator:

Zespół Szkół nr 4 w Poznaniu

 

Honorowy Patronat:

Wielkopolski Kurator Oświaty

 

REGULAMIN KONKURSU ARTYSTYCZNEGO „KOCHAM TEATR”

  1. Postanowienia ogólne:

Celem konkursu jest:

stworzenie możliwości prezentacji utalentowanych teatralnie dzieci, wyróżnienia tych najbardziej wrażliwych, kreatywnych, muzykalnych obdarzonych bogatą wyobraźnią.

  • Czas trwania konkursu od 24 kwietnia do 12 maja 2017 r.
  • Konkurs jest organizowany dla dzieci przedszkolnych urodzonych w roku 2010 lub 2011.
  1. Warunki uczestnictwa:
    • Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest złożenie w sekretariacie Zespołu Szkół nr 4 przy ul. R. Brandstaettera 1 w Poznaniu karty zgłoszenia (załącznik nr 1) w terminie
      od 19 kwietnia do 05 maja 2017 r.
    • Uczestnik konkursu otrzymuje potwierdzenie zgłoszenia zawierające termin spotkania konkursowego.
    • Terminy spotkań konkursowych wyznacza Organizator. Odbywają się one w małych grupach (do 12 osób). Ilość grup a tym samym spotkań jest uzależniona od ilości zgłoszeń.
    • Spotkania dla dzieci przedszkolnych mają formę wspólnej zabawy, podczas której dzieci spontanicznie wykonują zadania pozwalające obserwować ich fantazję, umiejętność twórczego myślenia, wrażliwość, poczucie rytmu i słuch muzyczny. Uczestnicy nie przygotowują wcześniej żadnych zadań.
    • Udział w konkursie i podanie danych osobowych jest całkowicie dobrowolne.
    • Uczestnicy wyrażają zgodę na wykorzystanie przez Organizatora danych osobowych dla potrzeb przeprowadzenia konkursu, na warunkach określonych w ustawie z dn. 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926). Administratorem danych osobowych zebranych podczas niniejszego konkursu jest – w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926) – Organizator konkursu.

 

  1. Zasady przyznawania nagród w konkursie:
    • Uczestników konkursu w poszczególnych kategoriach wiekowych oceniać będzie jury powołane przez Organizatora.
    • Jury przyznaje tytuły LAUREATA KONKURSU oraz WYRÓŻNIENIA w obu kategoriach wiekowych.
    • O ilości przyznanych tytułów i wyróżnień decyduje Jury.
    • Organizator nie przewiduje nagród rzeczowych ani pieniężnych.
    • Laureaci oraz osoby wyróżnione otrzymują dyplomy, które zostaną wręczone podczas Gali Konkursowej.
    • Lista laureatów i osób wyróżnionych oraz termin Gali zostaną opublikowane na stronie internetowej szkoły.
    • Werdykt jury konkursu jest nieodwołalny.
    • Organizator nie odpowiada za skutki podania przez uczestnika konkursu nieprawidłowych danych, a zwłaszcza za wynikającą z tego niemożność skontaktowania się z uczestnikiem.
    • Uczestnik konkursu przyjeżdża na konkurs na własny koszt.
    • Organizator zastrzega sobie prawo do zmiany regulaminu konkursu, w tym przedłużenia terminu przyjmowania zgłoszeń i prowadzenia spotkań konkursowych w zależności od ilości uczestników.
    • Zmiany będą publikowane na stronie internetowej szkoły.
    • W sytuacjach nie objętych regulaminem decyzje podejmuje Organizator.
    • Od decyzji Organizatora nie przysługuje odwołanie.

 

Wszelkie informacje na temat konkursu można uzyskać, wysyłając zapytanie na adres: szkola@lejery.pl lub telefonicznie 61 8204712

 

Serdecznie zapraszamy do udziału w konkursie.

III KONKURS ARTYSTYCZNY – karta zgłoszenia

Informacje przydatne w planowaniu dalszego kształcenia i kariery zawodowej:

  • Centrum Doradztwa Zawodowego dla Młodzieży

cdzdm.pl

 

  • Informacja o drzwiach otwartych w poznańskich szkołach średnich:

http://www.gloswielkopolski.pl/artykul

 

  • Terminy rekrutacji – rok szkolny 2017/18

http://ko.poznan.pl

 

  • Kampania „Szacun dla zawodowców” szczegóły na stronie

http://zawodowcy.poznan.pl/

Grzegorz Babicz / zajęcia teatralne

Katarzyna  Bruzzanese  / zajęcia teatralne

Kinga Burchard / Teatrzyk Piosenny Łejery

Magdalena Czekała / zajęcia zintegrowane

Grażyna Daniel / plastyka

Karolina Dopierała / wychowanie fizyczne

Małgorzata Dorna / zajęcia zintegrowane

Elżbieta Drygas / współtwórca szkoły / autor programu zajęć teatralnych / zajęcia teatralne / Teatrzyk Piosenny Łejery

Marta Dubaniewicz / asystent nauczyciela

Monika Figiela / chemia

Sylwiana Firin – Gramowska / muzyka

Danuta Gutkowska / portiernia

Ida Florek / matematyka

Anna Florkowska / język polski

Magdalena Grzesiak / język polski

Jerzy Hamerski / założyciel Łejerów / współtwórca szkoły / autor programu zajęć teatralnych / zajęcia teatralne / Teatrzyk Piosenny Łejery

Damian Kacner / Teatrzyk Piosenny Łejery

Monika Kaczor / księgowość

Katarzyna K. Szwarc / Scena Wspólna / Teatr Łejery

Anna Osiecka – Konieczna / świetlica

Joanna Konieczna / zajęcia teatralne

Robert Kubacki / wychowanie fizyczne

Sylwia Maik / technika

Renata Maliszewska / matematyka

Katarzyna Mańczak / język angielski

Karolina Gruchalska-Matuszak / etyka /doradca metodyczny nauczycieli etyki / mail / dyżury: wtorki g. 9:00 – 9:45, czwartki, g. 13:45 -14:30

Joanna  Misiaczyk / język angielski / język niemecki

Monika Morkowska / sekretariat

Katarzyna Moskiewicz / historia / WOS

Bogusława Moszkowicz / język polski

Mariusz Nowicki / psycholog

Dominika Olejniczak / nauczanie zintegrowane

Mateusz Osiewalski / religia

Halina Ratajczak / fizyka

Karol Sarna / dyrektor / religia

Dorota Sroka-Jarmulska / świetlica

Błażej Stankiewicz / informatyka

Jakub Sypniewski / geografia / przyroda

Lucyna Szadkowska / biblioteka

Barbara Szaniecka / świetlica

Aneta Szczepaniak / pedagog

Magdalena Trzeciak / zajęcia teatralne / muzyka / Teatrzyk Piosenny Łejery

Joanna Wojtkowska / asystent nauczyciela

Anna Zawadzka / wicedyrektor / zajęcia teatralne

 

w przygotowaniu