KALENDARIUM WYDARZEŃ ROKU SZKOLNEGO 2014/2015

 

21.01.2015 r. Klasa 4. zagrała dla uczniów niepełnosprawnych ze szkoły Zakątek ”Jasełka”
19.01.2015 r. Na Scenie Wspólnej odbył się Przegląd Poznańskich Projektów Intermedialnych zrealizowanych przez studentów edukacji artystycznej Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej w pracowni działań intermedialnych dr. hab. Tomasza Matusewicza. W projekcie wziął udział uczeń naszej szkoły Michał Malinowski.
17.01.2015 r. Turniej Piłki Guzikowej pod przewodnictwem taty łejerskiego Jakuba Krügera.
16.01.2015 r. Absolwenci Gimnazjum Łejery wystawili na Scenie Wspólnej spektakl „Iwona księżniczka Burgunda” w reżyserii Katarzyny Golaszanki.
15.01.2015 r. Klasy 1-3 bawiły się na tradycyjnym baliku karnawałowym.
15.01.2015 r. Uczniowie klasy 2. dwukrotnie wystawili spektakl „Pastorałki” w reżyserii Elżbiety Drygas i Jerzego Hamerskiego dla dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych. W spektaklu wzięła udział również suczka Kraska.
14.01.2015 r. Uczniowie klasy 6. dwukrotnie wystawili spektakl „Lodowe serce” w reżyserii Katarzyny Golaszanki dla dzieci z przedszkoli i szkół podstawowych.
13.01.2015 r. Dzieci z klas 1-3 szkoły podstawowej podczas koncertu z cyklu „Państwo Ciekawscy w świecie instrumentów” wyruszyły w „Taneczne podróże”.
12, 13, 14.01.2015 r. Klasa 3 gimnazjum zmagała się z zadaniami egzaminacyjnymi podczas tradycyjnej próby egzaminu gimnazjalnego.
16, 17, 18.12.2014 r. W ostatnim tygodniu przed Świętami Bożego Narodzenia odbyły się tradycyjne klasowe spotkania wigilijne uczniów, rodziców i nauczycieli połączone ze wspólnym kolędowaniem. Klasa 4 przedstawiła utrzymane w konwencji ruchomej szopki „Jasełka”, a klasa 2 szkoły podstawowej cieszące się niezmiennym zainteresowaniem kultowe już „Pastorałki”. Nie zabrakło także popisów muzycznych klas na dzwonkach chromatycznych oraz innych instrumentach. Jak zwykle zachwyciła grą na trąbce Lenka z klasy 6. „Biała pastorałka” jak zawsze pozwoliła nam się zachwycić i zadumać. Pięknie nakryte stoły w klasach czekały nie tylko na zgłodniałych kolędników, ale także na jurorów konkursu na najpiękniej przygotowany stół wigilijny, który przeprowadziła Młodsza i Starsza Izba Senatu.
17.12.2014 r. Uczniowie ostatniego rocznika szkoły podstawowej wzięli udział w przygotowanej przez Centralną Komisję Egzaminacyjną ogólnopolskiej próbie sprawdzianu w szóstej klasie, który w tym roku szkolnym będzie przebiegał według nowej formuły. W I części rozwiązywali zadania z języka polskiego i matematyki, a w części II – z języka angielskiego. Mieli także okazję zapoznać się z procedurami obowiązującymi podczas kwietniowego sprawdzianu, a także po,ćwiczyć umiejętność dysponowania czasem.
16.12.2014 r. Klasa 6. aż dwukrotnie na Scenie Wspólnej zaprezentowała spektakl „Lodowe serce” w reżyserii Katarzyny Golaszanki dla swoich koleżanek i kolegów oraz uczniów poznańskich szkół.
15.12.2014 r. Na uroczystym wernisażu w Urzędzie Miasta Poznania na Placu Kolegiackim nasze uczennice ze szkoły podstawowej zostały nagrodzone w Ogólnopolskim Konkursie „Świąteczna Pocztówka” w kategorii wiekowej 10-12 lat, organizowanym przez Fundację Ars. Alicja Orwat z klasy 4. i Amelia Dembińska z klasy 5. zajęły 2. i 3. miejsce.
10.12.2014 r. Kolejny koncert z cyklu Państwo Ciekawscy w Świecie Instrumentów – „Gwiazdkowe morały dla klas 1-3 szkoły podstawowej nawiązywał do zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia.
9, 10.12.2014 r. Teatr Łejery na zaproszenie Pani Prezydentowej Anny Komorowskiej wziął udział w uroczystym spotkaniu wigilijnym, które odbyło się w Pałacu Prezydenckim. Nasi uczniowie przywieźli do Warszawy „Pastorałki”. Zdjęcia z tego wyjazdu zostały wywieszone w złotej ramie.
6.12.2014 r. W mikołajki na terenie naszej szkoły odbył się Świąteczny Kiermasz Ciast, dzięki któremu Starsza i Młodsza Izba Sejmu Łejerskiego będzie mogła wspomóc potrzebujących. Tego dnia również zakończyła się trwająca od 24 listopada do 5 grudnia 2014 roku w szkole coroczna akcja Góra Grosza. Góra Grosza polega na zbiórce drobnych monet w szkołach i przedszkolach na terenie całej Polski. Zebrane monety pozwalają na pomoc dzieciom wychowującym się poza własną rodziną i przebywających w rodzinach zastępczych, rodzinnych domach dziecka, domach dla dzieci oraz innych formach opieki. Góra Grosza jest lekcją empatii, zrozumienia, tolerancji oraz pokazuje, że choć jeden grosz nic nie może zmienić, to uzbierana Góra Grosza może przyczynić się do powstania wielu inicjatyw na rzecz dzieci. A najcenniejsze jest to, że to dzieci pomagają dzieciom, że to same dzieci mają wpływ na poprawę sytuacji swoich rówieśników. Tegoroczna grudniowa akcja Góra Grosza zakończyła się spektakularnym sukcesem. Zebrano 707 zł i 47 groszy, które zostaną przekazane Towarzystwu „Nasz Dom”. Bardzo dziękujemy za udział w akcji.
4.12.2014 r. Odwiedzili nas goście z Laosu. Zwiedzali szkołę, spotkali się z gimnazjalistami podczas godziny projektowej i wzięli udział w warsztatach. Wyjeżdżali pod wielkim wrażeniem mając nadzieję, na budowanie wzajemnego poznania, zrozumienia i szacunku oraz planując wymianę wizyt i doświadczeń Laos-Polska. Wizyta została zainicjowana przez organizację PADETC (Participatory Development Training Centre – Centrum Szkoleniowe Zaangażowanego Rozwoju) z programu nauczania Dobra Szkoła.
3.12.2014 r. Uczniowie klasy 6. zaprosili na swój spektakl „Lodowe serce” w reżyserii Katarzyny Golaszanki uczniów ze szkoły dla niepełnosprawnych „Zakątek”. Spektakl poprzedziło spotkanie pani pedagog z tej szkoły, która opowiadała dzieciom z klasy 6. o swoich uczniach, a ich widzach.
2.12.2014 r. Druhna Elżbieta Drygas spotkała się na konferencji dla nauczycieli promującej jej książkę pt. „Gotowe scenariusze lekcji aktywizujących, czyli jak odkleić dziecko od krzesełka i przywrócić mu wyobraźnię”.
1-5.12.2014 r. Jak co roku uczniowie naszej szkoły na początku grudnia wzięli udział w licznych seansach filmowych odbywających się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Filmów Młodego Widza „Ale Kino!”. W Jury Dziecięcym tegorocznej edycji zasiadały dwie uczennice naszej szkoły: Marta Gaca i Blanka Kęstowicz z klasy 5. W czasie tegorocznego Forum nauczycieli i filmowców w ramach 32. Międzynarodowego Festiwalu Filmów Młodego Widza „Ale Kino!” zaprezentowali swoją bogatą wiedzę i spore umiejętności informatyczne uczniowie klasy 3g: Jan Bróździak, Jakub Karpiński, Jeremi Lisek, Aleksander Stecki i Aleksander Szamałek. Dżentelmeni owi przysporzyli chwały Łejerom również niezwykłą kulturą osobistą i urokiem, co zostało dostrzeżone i wielokrotnie podkreślone przez organizatorów imprezy – Centrum Sztuki Dziecka.
22.12.2014 r. Turniej Piłki Guzikowej pod przewodnictwem taty łejerskiego Jakuba Krügera.
21, 28.11.2014 r. Absolwenci Gimnazjum Łejery wystawili na Scenie Wspólnej spektakl dyplomowy „Iwona księżniczka Burgunda” w reżyserii Katarzyny Golaszanki i scenografii mamy łejerskiej Magdy Bloch. Brawurowe wykonanie i wspaniała scenografia na długo pozostaną w pamięci oczarowanych widzów. Młodzi aktorzy zostali nagrodzeni owacjami na stojąco.
20.11.2014 r. Na Scenie Wspólnej spektakl „Alicja w Krainie Czarów” w reżyserii Elżbiety Drygas i Jerzego Hamerskiego pokazała zaproszonym dzieciom klasa 5.
15.11.2014 r. Turniej Piłki Guzikowej pod przewodnictwem taty łejerskiego Jakuba Krügera.
10.11.2014 r. Zgodnie z łejerską tradycją przed Świętem Niepodległości 10 listopada odbył się „Bieg Niepodległości”. Na szczęście aura w tym roku dopisała i wszystkie klasy mogły rozwiązywać zadania historyczne na ulicach naszego miasta, jak zwykle poznając w formie gry miejskiej ciekawe fakty związane z dążeniem do odzyskania niepodległości w naszym mieście. Dowiedzieliśmy się także, że pierwszy sezon Sceny Wspólnej zwyciężył w plebiscycie na najgłośniejsze wydarzenie kulturalne sezonu 2013/2014, organizowane po raz drugi przez redakcje miesięcznika IKS i miejskiego portalu kulturapoznan.pl. Hurra !!!
7.11.2014 r. Tego dnia dotarł do szkoły długo oczekiwany transport z pomocami naukowymi z Centrum Nauki Kopernik.
5.11.2014 r. Klasa 4. już po raz trzeci pokazała na Scenie Wspólnej przedstawienie „Tadek Niejadek” w reżyserii Katarzyny Golaszanki.
4.11.2014 r. Klasy 1-3 szkoły podstawowej uczestniczyły w kolejnym koncercie z cyklu Państwo Ciekawscy w Świecie Instrumentów – „Operowe zakamarki”.
30.10.2014 r. Pod koniec października tradycyjnie już w naszej szkole odbyło się Święto Biblioteki pod hasłem „Nikt tak ładnie czasu nie kradnie”, w trakcie którego zaprezentowano inscenizacje bajek. Uczniowie wzięli udział również w konkursie literackim oraz baśniowym pokazie mody. Wręczono także nagrody w konkursie na najpiękniejszy kostium baśniowy. Z okazji tego święta i trwającego właśnie Roku Czytelnictwa Młodsza Izba Sejmu uroczyście otworzyła półkę WOLNYCH KSIĄŻEK w foyer naszej szkoły. Uwolnienie książek daje im drugie życie: z domowych regałów, gdzie popadają w zapomnienie nieczytane przez nikogo, mogą trafić do innych. Każdy, kto chce się przyłączyć do akcji, powinien ofiarować przynajmniej jedną książkę, wkleić do niej naklejkę z logo szkolnej akcji bookcrossingu (do zdobycia w bibliotece) oraz umieścić ja na półce w foyer obok kanapy. W zamian może wybrać sobie inną książkę z półki, pamiętając, by zwrócić ją na miejsce po przeczytaniu. Akcja jest promowana przez posłów we wszystkich klasach.
28.10.2014 r. Młodsza Izba Sejmu ogłosiła akcję zbierania plastikowych nakrętek na rzecz zaprzyjaźnionej z Łejerami szkoły dzieci niepełnosprawnych „Zakątek”. Fundusze uzyskane ze sprzedaży nakrętek zostaną wykorzystane na zakup specjalnych siedzisk dla uczniów Zakątka. Akcja prowadzona jest bezterminowo.
18.10.2014 r. Turniej Piłki Guzikowej pod przewodnictwem taty łejerskiego Jakuba Krügera.
17.10.2014 r. „Tadek Niejadek” w wykonaniu uczniów klasy 4. i reżyserii Katarzyny Golaszanki ponownie zagościł na Scenie Wspólnej. Przedstawienie robi duże wrażenie na przedszkolakach.
16.10.2014 r. W ramach projektu gimnazjalnego klasy 3g odbyło się spotkanie i wywiad z autorką powieści dla młodzieży panią Agnieszką Grzelak. Natomiast na Scenie Wspólnej klasa 5. przedstawiła „Alicję w Krainie Czarów” w reżyserii Elżbiety Drygas i Jerzego Hamerskiego. Spektakl obejrzały dzieci z poznańskich szkół.
15.10.2014 r. Klasa 4. pokazała na Scenie Wspólnej przedstawienie „Tadek Niejadek” w reżyserii Katarzyny Golaszanki. Spektakl obejrzały przedszkolaki.
14.10.2014 r. W Dniu Edukacji Narodowej w naszym teatrze odbyła się miła uroczystość, podczas której klasa 3g zaprezentowała spektakl „Słoń zielony” dla uczniów, nauczycieli, rodziców i gości.
7.10.2014 r. Dla uczniów klas 1-3 odbył się koncert muzyki poważnej z cyklu Państwo Ciekawscy w Świecie Instrumentów – „Lalkowe Wygibasy”.
2.10.2014 r. Odbyła się uroczystość zaprzysiężenia nowych posłów Młodszej i Starszej Izby Sejmu Republiki Łejerskiej oraz sędziów trybunału i mediatorów klasowych. Opiekunem Sejmu w klasach 4-6 SP została Małgorzata Toporska-Wawrzyniak, a Gimnazjum Karol Sarna. Wybrano także marszałków obu izb: Młodszej – Sambora Dehra i Starszej – Antoninę Plotę.
30.09.2014 r. Jak co roku we wszystkich klasach szkoły podstawowej i gimnazjum świętowano Dzień Chłopca: dziewczynki ze wszystkich klas przygotowały dla kolegów różne upominki i niespodzianki: konkursy, zabawy, słodkie poczęstunki.
26.09.2014 r. Tego dnia odbył się XVI Ogólnopolski Bieg Chrobrego, w którym nasza szkoła tradycyjnie uczestniczy. Młodsi zawodnicy biegli na dystansie 500 m i nie mieli łatwego zadania. Na starcie stanęli w towarzystwie 200 innych biegaczy i każdy chciał wygrać. Cała nasza reprezentacja przybiegła na dobrych pozycjach, a Antonio Asani z klasy 6. dotarł na metę bardzo zmęczony, gdyż pozostawił innych uczestników za plecami i zajął I miejsce. Później dobrą passę przypieczętowali gimnazjaliści, zajmując wysokie miejsca w biegu na 1500 m. Najwyżej uplasował się Roch Goszczyński, który stanął na 3. stopniu podium.
25.09.2014 r. Młodsze klasy wyszły do Multikina 51 na seans promocyjny Międzynarodowego Festiwalu Filmów dla Dzieci i Młodzieży „Ale Kino!” pt. „Antboy”. Obejrzenie tego filmu miało zachęcić uczniów do ubiegania się o udział w pracach Jury Dziecięcego tegorocznej edycji festiwalu.
25-29.09 2014 r. Pod koniec września uczniowie klas 4-6 SP i gimnazjum wybierali swoich przedstawicieli do Sejmu Republiki Łejerskiej. Tradycyjnie przed wyborami odbyła się kampania wyborcza, której ostatnim elementem była Debata Przedwyborcza, na której kandydaci prezentowali swoje programy wyborcze.
22-26.09.2014 r. Klasa 2g gościła uczniów z zaprzyjaźnionej z nami Zakladni Škola a materská škola z Brna. W ramach wymiany odbyły się wspólne warsztaty: kulturowo-historyczne z wykorzystaniem dramy, teatralne – etiudy: Stop wojnom, plastyczne – „Bramy i Mosty”- tworzenie konstrukcji przestrzennych. Uczniowie obu szkół tworzyli także tematyczny słownik polsko-czeski, uczestniczyli w pikniku rodzinnym oraz obejrzeli spektakl „Lodowe serce”  na motywach baśni Hansa Christiana Andersena w wykonaniu klasy 6. Współpraca naszych szkół realizuje ideę partnerstwa Brna i Poznania. Rozwijamy systematyczną korespondencję, zarówno pomiędzy klasami jak i prywatną pomiędzy dziećmi i rodzinami. Wymieniamy wystawy, prezentujemy działania artystyczne. Pedagodzy wymieniają się metodami pracy.
19.09.2014 r. Uczniowie naszej szkoły wzięli udział w koncercie na Scenie Wspólnej. Wystąpiły dwa chóry: Chór Dziewczęcy Poznańskiej Szkoły Chóralnej Jerzego Kurczewskiego oraz Chór Dziewczęcy Brevis z Chorwacji.
13.09.2014 r. Turniej Piłki Guzikowej pod przewodnictwem taty łejerskiego Jakuba Krügera.
9.09.2014 r. Klasy 1-3 SP uczestniczyły w koncercie muzyki poważnej z cyklu Państwo Ciekawscy w Świecie Instrumentów „Muzyczne źródła”.
7.09.2014 r. Na Scenie Wspólnej uczniowie klasy 5. wraz z rodzicami i nauczycielami spotkali się na premierowej prezentacji nagrania przedstawienia „Alicja w Krainie Czarów”. Po obejrzeniu filmu był czas na miłe, towarzyskie spotkanie przy ciasteczkach i kawie.
1.09.2014 r. Uroczyste rozpoczęcie nowego roku szkolnego :)

ŚWIĘTUJEMY WIELKI SUKCES ŁEJERSKICH ODYSEUSZY

Drużyna Gimnazjum nr 15 Łejery odniosła ogromny sukces w Krajowym Konkursie Odysei Umysłu w Gdańsku. Są Mistrzami Polski i awansowali do Finałów Światowych organizowanych przez Iowa State University w Ames w USA.

Odyseja Umysłu to działający od 36 lat międzynarodowy program edukacyjny, w którym uczestniczą dzieci z 6 kontynentów. Stanowi on praktyczne odbicie najnowocześniejszych prądów współczesnej pedagogiki. Prestiż tego przedsięwzięcia potwierdza współpraca organizatorów m.in. z amerykańską agencją NASA. Drużyny przez kilka miesięcy samodzielnie zmagają się z konkursowymi problemami wymagającymi niekonwencjonalnych, twórczych rozwiązań i praktycznego zastosowania wiedzy z różnych dziedzin. Doskonalą także umiejętność pracy w zespole. (www.odyseja.org)

Uczniowie ,,Łejerów‘’ uczestniczą w odysejowym współzawodnictwie od wielu lat. Ich osiągnięcia potwierdzają skuteczność realizowanego w szkole autorskiego programu opartego na rozwijaniu kreatywności.

Szkoła realizuje autorski program zaproponowany przez Elżbietę Drygas i Jerzego Hamerskiego, a rozbudowywany sukcesywnie przez nauczycieli, rodziców i uczniów.

Podstawowym jego założeniem jest wychowanie oparte na obcowaniu ze sztuką, zabawa w teatr, jako sposób na poznawanie siebie, drugiego człowieka i otaczającego świata.

Programowo kultywujemy szacunek dla poznańskich tradycji, w tym również gwary, czego wyrazem jest sama nazwa szkoły – „Łejery”, zrozumiała tylko dla Poznaniaków, a odnosząca się do dziecięcego, radosnego zadziwienia światem.

• Zajęcia teatralne jako sposób na rozwijanie umiejętności twórczego myślenia i funkcjonowania w grupie. Pomagają uczniom poznać siebie i swoje emocje, zdać sobie sprawę ze swoich możliwości i budować poczucie własnej wartości. Uczą rozpoznawać emocje innych ludzi i prawidłowo komunikować się z innymi, prezentować swoje racje.

• Projekty artystyczne będące ukoronowaniem i ewaluacją programu autorskiego. Co roku w Łejerach powstaje bardzo wiele spektakli i koncertów. Rozmaite wydarzenia artystyczne przygotowujemy zarówno samodzielnie jak i we współpracy ze znanymi artystami i instytucjami kulturalnymi i edukacyjnymi.

• Gimnazjalny program indywidualnych, międzyprzedmiotowych projektów uczniowskich, dający młodzieży możliwość  wórczego rozwijania swoich zainteresowań i wnoszenia własnego wkładu do programu szkoły.

• Praktyczna nauka zasad demokracji w oparciu o Małą Konstytucję Republiki Łejerskiej. • Stała współpraca z placówkami kulturalnymi naszego miasta: teatrami, muzeami, Centrum Sztuki Dziecka.

• Wychowanie patriotyczne i regionalne realizowane w formie dostosowanej do rozwoju emocjonalnego i intelektualnego uczniów, konsekwentne szukanie alternatywy dla „akademii kuczci”.

• Współpraca zagraniczna dająca możliwość bezpośrednich kontaktów z młodzieżą z innych krajów, obejmująca także zajęcia wychowawcze budujące postawy tolerancji, otwartości na różne kultury.

• „Aniołki”, czyli działania kształtujące przyjazne, ufne relacje między najmłodszymi i najstarszymi uczniami. Corocznie druga klasa gimnazjum otacza opieką „zeraki”. Każdy z gimnazjalistów ma pod swoimi skrzydłami jednego malucha – okazuje mu szkołę, opiekuje się nim podczas wspólnych wyjść, jest jego przewodnikiem. Aniołki razem przygotowują inscenizację wiersza, prezentowanego później rodzicom, robią sobie miłe niespodzianki.

Gimnazjaliści organizują dla swoich podopiecznych różne imprezy, a maluchy wspierają gimnazjalistów podczas pełnych napięcia dni egzaminów w następnym roku szkolnym.

• „Emiliada” – święto literatury, teatru i muzyki. W 2007 roku Szkoła Podstawowa otrzymała imię Emilii Waśniowskiej.  Wybór takiej patronki – postaci osobiście nam bliskiej, przez wiele lat ściśle współpracującej z „Łejerami” był dla nas ogromnym zobowiązaniem. Podjęliśmy bardzo wiele działań przybliżających naszym uczniom i rodzicom jej postać i twórczość. Staramy się też propagować je wśród nauczycieli i ludzi kultury.

Elżbieta Drygas i Jerzy Hamerski – ludzie, bez których Łejery, by nie powstały. Idealiści, pedagodzy skoncentrowani na potrzebach swoich podopiecznych, uciekający od rutyny i politycznej poprawności, z odwagą mówiący o sprawach trudnych i niewygodnych.

„Nie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny. (…)

Tworzyliśmy tę naszą szkołę ze świadomością dwóch poważnych zagrożeń dotyczących dzieci. Z jednej strony to zanik poczucia bezpieczeństwa w szkole, rodzinie i innych miejscach, z drugiej zaś przejmowanie roli nauczyciela i wychowawcy przez telewizor i komputer.

Z pierwszego powodu zaczęliśmy mościć naszym dzieciom swojskie gniazdka, by czuły się bezpiecznie, by znalazły w nich miejsce gwarantujące swobodny, twórczy rozwój, miejsce, gdzie się głęboko przeżywa, doświadcza, rozumie.

Chcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.(…)”

REPUBLIKA ŁEJERSKA – została powołana, by Łejery stały się szkołą demokracji stwarzającą warunki do współuczestnictwa i współodpowiedzialności za jej życie wszystkim obywatelom RŁ, czyli uczniom, nauczycielom i rodzicom. Wspólnie została napisana MAŁA KONSTYTUCJA REPUBLIKI ŁEJERSKIEJ, w której preambule obywatele wyrażają swoje oczekiwania wobec szkoły:

MY, UCZNIOWIE

chcemy, by nauka w szkole zapewniając nam wysoki poziom wiedzy i umiejętności, jednocześnie była dla nas w jak największym stopniu radością, a nie stresem. Chcemy, aby szkoła dobrze przygotowała nas do życia w świecie dorosłych, by była dla nas drugim domem, bezpiecznym i przyjaznym i żeby nie brakowało w niej rozrywki. Chcemy, żeby szkoła była tolerancyjna wobec naszych poglądów i zainteresowań.

MY, NAUCZYCIELE

chcemy tworzyć szkołę bezpieczną, w której uczniowie nie boją się nas, a my – nie boimy się uczniów i rodziców; szkołę mądrą, w której nauka staje się sposobem rozwoju uczniów i nauczycieli, w której dzieci uczą się po to, by wiedzieć, umieć, by zdobywać kompetencje do pracy wykonywanej z radością. W takiej szkole motywacją do nauki nie ma być rywalizacja, zdobywanie za wszelką cenę najlepszych ocen, czy spełnianie czyichś oczekiwań. Chcemy tak wychować naszych uczniów, by byli wrażliwi na drugiego człowieka, na sztukę i przyrodę, by znali i lubili siebie, radzili sobie ze sobą i ze światem, by dążyli do własnego rozwoju, byli mądrzy, samodzielni i odważni.

MY, RODZICE

chcemy pomagać w tworzeniu przyjaznej szkoły dla naszych dzieci – miejsca ich wszechstronnego rozwoju, gdzie dla zdobycia potrzebnej im wiedzy dzieci nie będą musiały przeżywać strachu i upokorzeń, gdzie natomiast zyskają wiarę w siebie i w swoje możliwości, w całej pełni zdołają rozpoznać i wyrazić swoją osobowość, wykorzystać swoją naturalną chłonność, ciekawość świata i inteligencję. Chcemy, by w takiej szkole nasze dzieci nauczyły się cenić wiedzę i poznały sposoby jej zdobywania. Chcemy, by umiały się uczyć. Mądra i dobra szkoła ma nam pomóc w wychowaniu mądrych i dobrych ludzi – optymistycznych, śmiałych, tolerancyjnych i pełnych twórczej energii oraz dobrej woli, słowem – ludzi wolnych.

 

Niezwykle istotnym elementem programu autorskiego jest zapraszanie do współpracy tzw. „wzbogacaczy” – ludzi, którzy dzięki swoim talentom i pasjom kształtują nowe oblicze naszej szkoły. Obcowanie z nimi staje się dla nas wszystkich – dzieci, pedagogów, rodziców inspiracją do twórczego myślenia i działania. Z równą radością witamy w szkole rodziców, którzy dzielą się swoimi doświadczeniami zawodowymi, osiągnięciami w różnych dziedzinach nauki, sztuki, czy sportu, jak i znanych artystów: pisarzy, poetów, muzyków, plastyków, aktorów, kompozytorów. Każdy z nich jest honorowym obywatelem Republiki Łejerskiej.

 

Emilia Waśniowska – postać dla Łejerów szczególna. Zarażała optymizmem, miłością do życia, dzieci, sztuki, teatru, pasją czytania. Autorka wielu cudownych wierszy i piosenek, które na stałe zagościły w łejerskim repertuarze. Odważnie dotykała w swych utworach poważnej problematyki praw dziecka – Jej „Masz prawo do swych praw”, „Stary Doktor” i protest song „Dorosły polityku” stały się podstawą jednego z najważniejszych łejerskich przedstawień. Bohaterka Emiliady – corocznie obchodzonego w Łejerach święta dziecięcej piosenki i poezji. Patronka naszej szkoły podstawowej. Dzięki Niej powstał „Emilkowy piosennik” – książka zawierająca wiersze Emilii Waśniowskiej, nuty, wspomnienia osób, które miały szczęście Ją znać i płytę z nagranymi przez Łejerskich piosenkami. Na deskach szkolnego teatru często powracamy do spektakli „Wesołe miasteczko”, czy „Nie obrażam się na Boga” i tworzymy kolejne scenariusze wciąż na nowo odkrywając Jej wiersze.


Wanda Chotomska – znana poetka, „najbardziej zapoznaniona z warszawianek”, która wspierała nasze działania od zawsze. Autorka wielu łejerskich piosenek o znaczeniu historycznym:  „Naszego konika” będącego oficjalnym hymnem szkoły podstawowej, programowego utworu „Łejery” opisującego swoistą łejerską filozofię życiową i „Szkoły pod wiatrakiem” – piosenki upamiętniającej budowę „holenderki”. Poetka dotykająca w swych tekstach trudnej tematyki praw dziecka, a zarazem sprawczyni corocznego świątecznego cudu – „Pastorałek” od lat ściągających do Łejerów kolejne pokolenia widzów. Jej przezabawne maksymy (np. „Kwiatów się nie olewa. Kwiaty się podlewa”) wygłaszane podczas licznych przyjacielskich wizyt w szkole, Łejerscy przekazują sobie z niesłabnącym zainteresowaniem. Entuzjastycznie kibicuje naszej walce o Teatr dla Dzieci.

Wanda Chotomska

 

Joanna Papuzińska – poetka i autorka wielu przepięknych bajek dla dzieci. Urzeka swoim ciepłem, dobrocią, życzliwością. Podczas każdej wizyty w naszej szkole nie nadąża z rozdawaniem autografów. Oczarowała Łejerskich „Rozwesołkami”, które dzięki przewrotnym tekstom i muzyce Mariusza Matuszewskiego nieodmiennie zdobywają serca publiczności.

Joanna Papuzinska

Od początku mieliśmy świadomość, że zaproszone do naszej szkoły dziecięce indywidualności będą miały trudności z dostosowaniem się do norm zespołowych, do bezkonfliktowego życia w gromadzie. Z doświadczenia wiedzieliśmy, że receptą na pielęgnowanie tych indywidualności, przy zachowaniu prawidłowego funkcjonowania w zespole, jest formuła naszego teatru gromadnego. Oto łejerski przepis na „Dziecięcy teatr gromadny”:

  1. Zabawa z dziećmi w teatr nie jest celem, ale środkiem, co oznacza, że traktujemy teatr jako „klucz”, metodę rozwijania dzieci przez zaplanowane gry i zabawy teatralne.

  2. Zabawa w teatr jest świetnym sposobem na integrowanie dziecięcej gromady, tworzącym z niej zespół wychowawczy.

  3. W przedstawieniu występują wszystkie dzieci, a role solowe ograniczone są do niezbędnego minimum. Dużą wagę przywiązujemy do wykształcenia w dzieciach umiejętności grania w wielu planach, często bez tekstu. Dzięki temu unikają one na scenie „prywatności”.

  4. W „Łejerach” dbamy o to, by pielęgnować dziecięcość tzn. naturalność, spontaniczność, autentyczność. Staramy się, by dzieci nie „małpowały” dorosłych bez uzasadnionego powodu.

  5. W trakcie zabaw teatralnych bacznie się dzieciom przyglądamy i uczestniczymy w nich bez obawy, że infantylniejemy. To dzieci najczęściej podrzucają pomysły teatralnych rozwiązań.

  6. Piosence nadajemy rolę szczególną. Każda jest bardzo pieczołowicie przygotowywana zarówno wokalnie jak i teatralnie. Staramy się piosenkę „opowiadać” w sposób naturalny, z dołączaniem pomysłów teatralnych. Piosenka staje się często świetnym tworzywem teatralnym, z którego budujemy scenki przyszłego przedstawienia.

  7. Pracując nad inscenizacją staramy się tak konstruować przedstawienia, by nie powstawały tzw. dramaturgiczne „dziury”, (niepotrzebne przerwy), które łamią rytm i tempo przedstawienia. Np. przerwy na zmianę dekoracji też są zagrane – stają się elementami przedstawień.

  8. Scenografia, kostiumy, rekwizyty:

    1. Najpiękniejszą scenografię tworzą same dzieci na czystym, ciemnym tle.

    2. Kostiumy są proste, tzn. najczęściej dzieci występują w swoich ubraniach, dobranych kolorystycznie z elementem kostiumu nawiązującego do roli np. prawdziwą czapką kolejarską czy hełmem strażaka. Dzieci lubią się przebierać, ale należy znaleźć do tego uzasadnienie.

    3. Rekwizytami są proste przedmioty, najczęściej codziennego użytku, którym można nadać różne znaczenie (rura papierowa, kijek, gazeta, torebka papierowa, krzesło, stół, lampa, drabina itp.).

  9. Miejsca akcji. Formuła naszego teatru powoduje, że miejsca występów są bardzo różne. Od harcerskiego ogniska, „zielonej trawki”, holu dworcowego czy peronu, po wielką scenę „Filharmonii Łódzkiej”.

Myślę, że Jerzy Grotowski był harcerzem i siedząc przy harcerskim ognisku wpadał na swoje nowatorskie, teatralne pomysły, których istotą było m.in. likwidowanie barier między widzami i aktorami. Moje myślenie o dziecięcym teatrze, o jego wychowawczych i artystycznych walorach, o jego formie i treści też wywodzi się z harcerskiego ogniska.

Dobrze przemyślane i przygotowane ognisko może zawierać duże bogactwo treści wychowawczych i artystycznych, będąc swoistego rodzaju teatrem-widowiskiem pod gołym niebem.

Teatrem, którego scenografię stanowią zgromadzone wokół niego postaci, ściana lasu i tafla jeziora, a głównym reflektorem staje się ogień. W widowisku tym jest miejsce na refleksje i rozmowy o ważnych sprawach, wesołą zabawę i śpiew, taniec i poezję.

Ognisko często jest miejscem kultywowania przez drużynę zwyczajów i obrzędów. Ich uroczysty charakter i staranna reżyseria cementują więź zespołową, są świetną formą wychowania przez przeżycia, kształtującą wrażliwość i wyobraźnię wychowanków, ich styl bycia, kulturę.

Oto przykład jednego ogniska Łejerów:

„Czar Ogniska” – scenariusz

Założenia: Jest to ognisko dwóch drużyn, na którym jedna pełni rolę „aktorów”, druga „widowni” – gości. Prezentowane są różne formy, a rolę rekwizytów pełnią przedmioty związane wyłącznie z życiem obozowym. Wokół ogniska znajdują się dwa kręgi. W pierwszym, bliżej ognia, siedzą na kocach złożonych w harmonijkę, członkowie naszej drużyny, w drugim drużyna gości, a wśród nich „nasi ludzie” z ukrytymi latarkami.

Prolog:

Obrzędowe rozpoczęcie ogniska. Wyznaczenie „strażników ognia”, uroczyste rozpalenie i tradycyjna pieśń ”Płonie ognisko”.

Zamiast tradycyjnej gawędy może być poetycka piosenka „Płomienie” Jonasza Kofty i Mateusza Święcickiego. Parlando mówi np. drużynowy: ”Już wieczór, niebo oddycha, już noc niewiadoma wszyscy cicha. Już pora rozpalić ognisko, nie wiedzieć gdzie gwiazda, gdzie iskra”. Refren śpiewają wszyscy: „Płomienie, płomienie, czerwone okruszyny słońca…”.

Harce:

Następna piosenka powinna zmienić klimat, być naturalnym przejściem do zabaw, tańców, pląsów i innych form. Świetnie się do tego nadaje, utrzymana w charakterze czardasza, piosenka harcerska Wojciecha Fiwka i Zbigniewa Piaseckiego „Czar ogniska” – spokojna zwrotka i szybki refren. Utwór ten porwie wszystkich do wspólnego tańca przy ognisku. Najpierw zaczyna pląsać krąg wewnętrzny, a „nasi ludzie” włączają gości do tańca. Bardzo dobrze nadaje się do tego polski taniec – trojak, mający charakter pląsu „Zasiali górale”, przypominający taniec Greka Zorby.

Niespodzianka, czyli teatrzyk „Kocówa”:

Siedzący na kocach harcerze w wewnętrznym kręgu obracają się rytmicznie do widowni, łapią za brzegi koca i jednocześnie wstają. Robi się nagle ośmiokątny parawan z trzymanych w pionie koców. Rozlega się stara harcerska pieśń „Gdy już ciemna noc”. Na słowach „…już idą duchy” zza parawanu wybiegają z piskiem ubrane w prześcieradła „duchy”, by za chwilę znów zniknąć za kocami.

Teraz przychodzi czas na piosenkę „Chodzi lalkarz światem” a nad parawanem pojawiają się lalki-totemiki animowane przez harcerzy. Z każdego narożnika parawanu wyłania się twarz – maszkaron. Totemiki i twarze oświetlane są przez „naszych ludzi”, którzy przyjmują pozy „statywów” reflektorów.

Epilog:

Tradycyjne pieśni kończące ognisko, które śpiewane są zwykle na stojąco, w splecionym kręgu rąk: ”Pieśń pożegnalna”, „Bratnie słowo sobie dajem” i „Już do odwrotu głos trąbki wzywa”.

Jerzy Hamerski

 

„Teatrzyk na zielonej trawce” to przykład zabawy w teatr, którą wielokrotnie wprowadzaliśmy w łejerskiej zerówce. Jest to zbiór zabaw rytmiczno-ruchowych, zawołań, pląsów, piosenek, które połączone mogą tworzyć przedstawienie. Ważniejszy jest jednak zamiar dydaktyczny. Dzięki tym zabawom luźna gromada dzieci zaczyna się integrować, zaczyna przemieniać się w zespół wychowawczy.

Dzieci „rozkręcają” się też artystycznie: nabierają gotowości scenicznej, umiejętności zagospodarowywania przestrzeni, sprawności ruchowej i rytmicznej. Rozwijają słuch muzyczny, poprawność wymowy, a przede wszystkim umiejętność współpracy w gromadzie. Pointą tej rocznej zabawy-pracy jest 10-minutowy spektakl. Spektakl-zabawa, w którym mimo zbiorowego wykonania i dyscypliny nie gubimy dziecięcej spontaniczności i radości.

 

„Szkoła, której nam zabrakło”, czyli jak z marzeń i doświadczeń powstawała koncepcja łejerskiej szkoły

Każde dziecko to odrębna historia. Dzieci takie jak inne, tylko struny odbioru świata mają jakieś czulsze, wrażliwsze. Łatwiej u nich o zachwyt, ale też i znacznie łatwiej o cierpienie, czasami zbyt duże. Więc uciekają, stają się „inne”. Inne to znaczy nieznośne, histeryczne, przemądrzałe, dziwne, jakieś nienormalne. Nienormalne? A co rozumiemy przez normalność? Najczęściej przeciętność, średnią normę, nie sprawianie kłopotów. Co robią więc dzieci „inne”? Przede wszystkim boją się swojej „inności”, przystosowują się do przeciętnej, bronią agresją, ucieczką w dziecinność, w świat marzeń, w który tak łatwo się przenieść i gdzie bez trudu zdobywa się poczucie bezpieczeństwa, uznanie, poczucie swojej wartości. Po co więc wysilać się w świecie rzeczywistym, tak trudnym?

Wszystkie te drogi prowadzą do jednego: energia zużywana jest na obronę, ucieczkę, przystosowanie, a nie na to, by rozwijać w sobie to, czym się zostało przez los obdarzonym. I te dary jakże często giną bezpowrotnie.

Dla takich dzieci stworzyliśmy szkołę. Szkołę, której nam w dzieciństwie zabrakło. Nam – Eli i Jurkowi. Takiego miejsca dla dzieci „specjalnej troski”, a więc dzieci szczególnie wrażliwych, z bogatą wyobraźnią, uzdolnionych artystycznie, o których mawiamy, że im „w duszy gra”.

I dlatego, że takiej szkoły nam zabrakło, musieliśmy zwalczać nie tylko stereotypy tkwiące na zewnątrz, w tradycyjnej szkole, ale także te tkwiące głęboko w nas samych – tzw. „homo pedagogicus”.

Nie chcieliśmy naginać naszych dzieci do żadnych określonych z góry wzorców, ani też przywiązywać się za bardzo do pedagogicznych koncepcji. Codziennie, krok po kroku chcieliśmy dopasować naszą szkołę do dziecka, a nie dziecko do szkoły. Mieliśmy świadomość, że jesteśmy obarczeni szkołą przeszłości, której istota polegała na tym, że kształtowała dziecięce osobowości w sposób uzależniony i niesamodzielny.

Tworzyliśmy tę naszą szkołę ze świadomością dwóch poważnych zagrożeń dotyczących dzieci. Z jednej strony to zanik poczucia bezpieczeństwa w szkole, rodzinie i innych miejscach, z drugiej zaś przejmowanie roli nauczyciela i wychowawcy przez telewizor i komputer.

Z pierwszego powodu zaczęliśmy mościć naszym dzieciom swojskie gniazdka, by czuły się bezpiecznie, by znalazły w nich miejsce gwarantujące swobodny, twórczy rozwój, miejsce, gdzie się głęboko przeżywa, doświadcza, rozumie.

Chcąc zmierzyć się z zagrożeniami związanymi z telewizorem, z bezmyślnym przyjmowaniem „kultury” w postaci gotowej papki, wymyśliliśmy dla szkoły program: „Wyłącz telewizor – włącz się sam” – propozycję dla dzieci, rodziców i nauczycieli. Program „zarażania” potrzebą czytania, bywania wśród zwierząt i roślin, śpiewania pieśni i codziennego słuchania Chopina czy Mozarta w czasie relaksu. To „zarażanie” przybierało też formy wyższego wtajemniczenia – kreacji, a więc wyrażania siebie piórem, pędzlem, słowem i gestem. Problemy związane z zagrożeniami jakie niesie z sobą komputer miały dopiero nadejść.

 

Czego chcieliśmy ich nauczyć? Po prostu życia: niezależności od opinii innych ludzi, wyrażania uczuć żalu, złości, mówienia „nie”, obrony własnych praw, sposobów rozwiązywania konfliktów, a także wyrażania uczuć pozytywnych, poznawania siebie, tworzenia własnego pozytywnego portretu, lubienia siebie. A gdy to nie pomagało, to wyładowania złości na poduszce, uspokojenia przez jogę i relaks. Gdyby wszystkich nas kiedyś tego nauczono…

No cóż, nam takiej szkoły zabrakło.

 

Metoda „uczenia” w łejerskiej szkole, czyli co w pracy naszej szkoły uznawaliśmy za szczególnie ważne

Nauczanie, jak wiemy, to podstawowa funkcja szkoły i mieliśmy świadomość, że jej realizacja może budzić największy niepokój władz oświatowych i rodziców. (Już po roku działalności „teatralnej zerówki” przypinano nam łatki „szkoły bezstresowej”, miejsca, w którym się uczy marzyć, śpiewać i tańczyć…) Dlatego szeroko wyjaśnialiśmy w jakim kierunku miały zmierzać nasze poszukiwania metod i nauczycieli, którzy będą te nasze cele chcieli i umieli realizować.

O co chodziło nam w nauczaniu?

Motywacja uczenia się

Zakładaliśmy, że głównym motywem uczenia się powinno być uczenie się dla siebie, dlatego, że chcę coś wiedzieć, umieć, a także by przy pomocy nauki zdobyć kwalifikacje do pracy, którą będę z radością wykonywać. Taką motywację wspieraliśmy. Nie chcieliśmy natomiast popierać uczenia się dla zaspakajania czyichś oczekiwań, czy dla zdobywania za wszelką cenę najlepszych ocen. Rezygnowaliśmy z rywalizacji jako motywacji uczenia się, choć wiedzieliśmy, że jest ona silna. Nie chcieliśmy wychowywać sfrustrowanych egoistów, którzy dla poczucia swojej wartości potrzebują świadomości, że ktoś jest od nich gorszy i nie pomagają nikomu, bo mógłby ich prześcignąć.

Uczenie się przede wszystkim umiejętności

Jazdy na nartach nie można się nauczyć w trzy dni, natomiast doskonale można opanować teorię narciarstwa. Tylko jeśli ktoś opanuje tę umiejętność i po dziesięciu latach przerwy stanie na stoku, to po krótkiej chwili pojedzie. Natomiast po zdobytej w trzy dni teorii już po miesiącu nie ma ani śladu. Takie refleksje budziły w nas obserwacje uczniów zdających „rzutem na taśmę” teorię różnych przedmiotów, aby na finiszu uzyskać lepsze oceny.

Chcieliśmy, aby nasi uczniowie zdobywali przede wszystkim umiejętności, które są trwałe i będą im pomocne w życiu. Chcieliśmy uczyć dzieci umiejętności mądrego i krytycznego czytania, umiejętności obserwacji, wyciągania wniosków, logicznego myślenia, wiązania faktów w logiczne ciągi itp. Chcieliśmy uczyć je przez działanie, bezpośredni kontakt z rzeczywistością. Nawet gdyby czasami musiało się to odbywać kosztem rezygnacji z pewnej ilości encyklopedycznych wiadomości, których uczeń nie musi pamiętać, ale wie gdzie ich szukać, gdy są mu potrzebne.

Uczenie uczenia się

Odpowiedzialność za zdobywanie wiedzy chcieliśmy w dużym stopniu przesunąć z nauczyciela na ucznia. Rolą nauczyciela powinno być stworzenie warunków do aktywnego zdobywania wiedzy przez dziecko, konsultacje w miarę potrzeb i wspólna z uczniem ocena efektów jego pracy. Natomiast to uczeń powinien czuć się odpowiedzialny za swoją naukę i w jak największym stopniu samodzielnie się uczyć.

Obecnie uczeń najczęściej oczekuje, aby nauczyciel „wbił mu do głowy” wymagane wiadomości i dał za nie jak najlepszą ocenę (niekoniecznie odpowiadającą poziomowi wiedzy). Rola ucznia sprowadza się jedynie do „dobrego zachowania” na lekcji, ale i do tego powinien go zmusić nauczyciel. Oczywiście za to, że w praktyce powyższy model nauczania jest najczęściej realizowany, nie są odpowiedzialne dzieci, ale sposób organizacji systemu nauczania. I to właśnie chcieliśmy zdecydowanie zmienić w naszej szkole.

Reasumując:

Chcieliśmy, żeby naszą szkołę opuszczały dzieci wrażliwe na przyrodę, sztukę i drugiego człowieka, dzieci znające i lubiące siebie, radzące sobie z sobą i światem, dążące do własnego rozwoju, mądre, samodzielne, odważne, które umieją i chcą wybrać dziedziny, w jakich będą się doskonalić. Jeśli nawet popełnią w tym wyborze błąd, to potrafią z radością zacząć wszystko od początku w innej dziedzinie.

Nie chcieliśmy natomiast, by nasza szkoła stała się miejscem „wyścigu szczurów”, które by dotrzeć do celu na czołowym miejscu, nawzajem się zagryzają. Nie interesowało nas to nawet, gdyby w wyniku takiego wyścigu, wszystkie nasze dzieci miały opuścić szkołę z samymi szóstkami, dostać się do najbardziej renomowanych liceów, w jak najszybszym czasie ukończyć studia wyższe, zrobić doktorat, zostać dyrektorem, prezesem itp. Po osiągnięciu tych wszystkich sukcesów mogłoby się wtedy zdarzyć, że nie będą wiedziały po co to wszystko i nigdy nie będą czuły satysfakcji, bo zawsze ktoś osiągnął więcej. Nie oznacza to oczywiście, że nie chcieliśmy, aby nasze dzieci nie miały możliwości nauki w liceach, które otwierały przed nimi różnorodne perspektywy – najbardziej satysfakcjonujące ich drogi.

 









Szkoła Podstawowa nr 83 im. Emilii Waśniowskiej znana pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda klasa ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między dziećmi, rodzicami i nauczycielami.

Autorski program oparty o wychowanie przez sztukę obejmuje sześć lat nauki – od pierwszej po szóstą klasę i poszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne. Łejerska klasa liczy 25 uczniów, przy czym niektóre zajęcia (np. języka angielskiego) prowadzone są w grupach. W ramach lekcji wychowania fizycznego dzieci z klas drugiej i trzeciej uczą się pływać.

Szkoła zapewnia opiekę od 7.30 do 17.00. Wszyscy rozpoczynają zajęcia o godz. 8.00, a po skończonych lekcjach mogą przebywać w świetlicy. Młodsze klasy chętnie spędzają czas na szkolnym placu zabaw, a starsi grają w piłkę na boisku. Dzieci chętnie biorą udział w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych. Niesłabnącym zainteresowaniem cieszą się warsztaty piłki guzikowej i gier strategicznych. W miarę potrzeb organizujemy także zajęcia wyrównawcze, rewalidacyjne, logopedyczne i gimnastykę korekcyjną. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.

Dla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady dzieci mogą spożywać pod opieką nauczyciela w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji dzieci przez cały dzień pozostaje woda mineralna. Bierzemy udział w programie „Owoce w szkole”.

Gimnazjum nr 15 znane pod nazwą Łejery mieści się na skraju Cytadeli, w nietypowym architektonicznie budynku przywiezionym z Holandii. Wnętrze szkoły znacząco odbiega od przyjętych standardów. Uczniowie spędzają przerwy na kanapach i fotelach rozstawionych w niewielkim foyer, w otoczeniu zabytkowego fortepianu, stylowej toaletki i radośnie skrzeczących papug, a także na kanapach w korytarzu gimnazjalnym. Nieustającym zainteresowaniem cieszą się krzywe lustra i historyczna już budka telefoniczna mająca status Muzeum Techniki. Każda z trzech  klas ma swoją salę, a w niej szafki, w których uczniowie zostawiają podręczniki, zeszyty, czy przybory szkolne. Do dyspozycji uczniów i nauczycieli pozostają tablice multimedialne z dostępem do Internetu. Kameralność szkoły sprzyja bezpieczeństwu i budowaniu dobrych, przyjaznych relacji między młodzieżą, rodzicami i nauczycielami.

 

Program autorski oparty o wychowanie przez sztukę rozszerza zakres zajęć obowiązkowych o lekcje teatralne, warsztaty twórczego rozwoju i indywidualne projekty gimnazjalne. Uczniowie kontynuują naukę języka angielskiego w podziale na grupy wg poziomu zaawansowania i poznają od podstaw język niemiecki. Podczas lekcji wychowania fizycznego i zajęć sportowych klasy korzystają z naszej sali gimnastycznej lub hali sportowej przy SP 38, a także boiska ze sztuczną trawą znajdującego się przy szkole i zielonych terenów Cytadeli.

 

Wszystkie zajęcia rozpoczynają się o godz. 8.00 (z nielicznymi wyjątkami wynikającymi z pracy w grupach). Po lekcjach uczniowie mogą uczestniczyć w zajęciach dodatkowych: muzycznych, plastycznych, sportowych, szachowych, językowych, teatralnych, a także w zajęciach wyrównawczych, rewalidacyjnych i logopedycznych. Aktywnie w życiu szkoły uczestniczą: pedagog szkolny i psycholog.

 

Dla wszystkich uczniów przygotowujemy śniadania, a obiady można zjeść w naszej szkolnej jadalce. Do dyspozycji młodzieży przez cały dzień pozostaje woda mineralna.

Realizując ideę SCENY WSPÓLNEJ otwartej dla uczniów poznańskich placówek i wychodząc naprzeciw potrzebom dziecięcych i młodzieżowych grup teatralnych, Młodzieżowy Dom Kultury nr 2 w Poznaniu, Stowarzyszenie Łejery oraz Zespół Szkół nr 4 Łejery proponują Państwu możliwość udziału w Poznańskiej Scenie Szkolnej.
Chcemy stworzyć miejsce spotkań ludzi teatru: dzieci, młodzieży i wychowawców. Realizując cel edukacji przez sztukę, umożliwiamy występ na nowej, profesjonalnej scenie teatralnej, która ma stać się przestrzenią wymiany doświadczeń, zdobywania teatralnych szlifów, dać możliwość zaprezentowania się i przede wszystkim świetnej zabawy w gronie osób, pasjonujących się sztuką. Pragniemy także integrować pedagogów, twórców teatrów dziecięcych i młodzieżowych.
Poznańska Scena Szkolna kontynuuje tradycje Sceny Prezentacji Teatralnych sięgające 1992 roku. Młodzi twórcy spotykali się wówczas m.in. na deskach Teatru Animacji w Poznaniu.

Przedstawienia będą odbywać się raz w miesiącu. Serdecznie zapraszamy do współtworzenia Poznańskiej Sceny Szkolnej, jak i do oglądania efektów twórczych działań jej uczestników.
W załączeniu są do pobrania:
• KARTĘ ZGŁOSZENIA
• ZASADY ORGANIZACJI

Mamy nadzieję, że idea Poznańskiej Sceny Szkolnej spotka się z Państwa zainteresowaniem.

Karta zgłoszenia na PSS

PSS Pismo przewodnie

Zasady PSS

Program zajęć pozalekcyjnych co roku budowany jest w oparciu o propozycje zgłaszane przez uczniów, rodziców i nauczycieli. Od wielu lat niesłabnącym zainteresowaniem cieszą się warsztaty piłki guzikowej – autorska propozycja jednego z rodziców, a także modne w ostatnim czasie zajęcia poświęcone grom strategicznym.

Warsztaty POZALEKCYJNE


I SEMESTR 2014/15

 

Rodzaj zajęć

Prowadzący

Klasy

Godziny

poniedziałek
ODYSEJA UMYSŁU Sylwia Maik I – II G 15.40-17.10
(sala I G)
MAGIA LICZB Anna Buszkiewicz 4-6 13.50-14.35
(sala kl. 6)
WARSZTAT PLASTYCZNY
Dorota Sroka 1-3 14.30-15.30
(pracownia plastyczna)
WTOREK
BADACZE PRZYRODY Maria Prusiewicz 2-3 14.30-16.00
(sala kl. 4)
ODYSEJA UMYSŁU (poza konkursem) Joanna KoniecznaSylwia Maik 1 modraki1 zieleniaki 14.40-15.25
(sala kl.2)
14.40-15.25
(sala kl.1 Z)
ODYSEJA UMYSŁU Sylwia Maik 2 15.35 – 16.20
(sala kl.2)
CHÓREK J. Hamerski, M. Trzeciak,
A. Felikszewska – Igiel
1,2 13.45 – 15.25
(Duża Łejernia)
WARSZTAT BIOLOGICZNY
Klub naukowców BIOKOSMOS
Justyna Dończyk I-III G 15.35-16.20
(sala kl. I G)
KLUB GIER STRATEGICZNYCH Aneta Szczepaniak 1-6, I-III G 15.00- 16.30 (pracownia plastyczna)
ŚRODA
J.NIEMIECKI Edyta Szukała 4 13.45 -14.30
(sala kl. 4)
J.NIEMIECKI Joanna Misiaczyk I-III G 15.35 -16.20
(sala kl. II G)
WARSZTAT SZACHOWY Marek Cołta 1 M1Z, 2, 3 I gr: 13.30- 14.15
(sala 1M)
II gr: 14.35-15.20
(sala kl. 3)
JOGA Izabela Szymczak Tylko klasy 1-3 I gr: 15.30- 16.10II gr: 16.15-17.00
(duża Łejernia)
CZWARTEK
GRY I ZABAWY Z ELEMENTAMI GIMNASTYKI KOREKCYJNEJ Karolina Dopierała 1 modraki 12.00-12.45
(hol 1-3)
PIŁKA NOŻNA Karolina Dopierała 4 12.45-13.30
(sala gimnastyczna)
PIŁKA NOŻNA Karolina Dopierała 2,3 13.45 -14.30
(sala gimnastyczna)
CHÓREK J. Hamerski, M. Trzeciak,
E. Drygas
3,4,5 13.45 – 15.25
(duża Łejernia)
J.NIEMIECKI Edyta Szukała 1 modraki,
1 zieleniaki
14.20-15.05
(sala kl.1 M)
PIĄTEK
PIŁKA GUZIKOWA Jakub Kruger 1-6 14.30 – 16.30
(duża Łejernia)
J.NIEMIECKI Edyta Szukała 3 12.50 – 13.35
(sala kl. 3)
J.NIEMIECKI Edyta Szukała 2 13.45 -14.30
(sala kl. 2)
WARSZTAT PLASTYCZNY Dorota Sroka 1-3 14.30-15.30
(pracownia plastyczna)
ODYSEJA UMYSŁU
Sylwia Maik 3,4 14.50 – 16.20
(sala kl.5)
WARSZTAT CHEMICZNY Edyta Jasińska I-III G 15.35-16.20
(sala III G)
KÓŁKO INFORMATYCZNE- Warsztaty tworzenia gier
Łukasz Kaczmarek I-III G 15.35-17.00
(pracownia komputerowa)


Warsztaty rozpoczynają się W PONIEDZIAŁEK 29.09.2014

Stan na dzień 29.09.2014

„CZYTA ELITA” – mawiała Emilia Waśniowska i  do grona wybrańców zapraszała swoich wychowanków. Pragnęła, by jej uczniowie byli z książką za pan brat. W łejerskiej bibliotece kierujemy się tym przesłaniem.

Miłość do książek rozwijamy już od najmłodszych klas tworząc baśniowy kącik czytelniczy w naszej bibliotece. Starszym polecamy  literaturę obyczajową, przygodową, przyrodniczą, a także książki z górnej półki w języku angielskim – Books from the top shelf – Books in English. Nie zapominamy o propozycjach dla rodziców i nauczycieli.

Zapraszamy!

Poniedziałek

9.00 – 15.40

Wtorek

9.00 – 16.30

Środa

9.00 – 15.20

Czwartek

9.00 – 15.20

Piątek

9.00 – 13.15

e-mail: bibllejery@o2.pl

 

LEKTURY SZKOŁA PODSTAWOWA

 

klasa 1

 

A. Bahdaj – „Pilot i ja”

Wł. Bełza – „Kto ty jesteś? Polak mały.”

Wł. Broniewski – „Wiersze dla dzieci”

J. Brzechwa – „Brzechwa dzieciom”

M. Buczkówna – „Szaraczek”

J. Grabowski – „Czarna owieczka”

R. Jędrzejewska-Wróbel – „Królewna”

H. Januszewska – „Kopciuszek”

Cz. Janczarski – „Jak Wojtek został strażakiem”

M. Jaworczakowa – „Jacek, Wacek i Pankracek”

M. Konopnicka – „Co słonko widziało”

M. Kownacka – „Plastusiowy pamiętnik”

M. Kownacka – „Kukuryku na ręczniku”

T. Kubiak – „Gdy miasto śpi”

J. Papuzińska – „ Nasza mama czarodziejka”

J. Porazińska – „ Psotki i śmieszki”

J. Tuwim – „Wiersze dla dzieci”

M. Strękowska- Zaremba – „Leniwe literki”

M. Strzałkowska – „Zielony, żółty, rudy, brązowy!”

E. Szelburg-Zarembina – „Najmilsi”

D. Wawiłow – „Wierszykarnia”

E. Zubrzycka – „Powiedz komuś!”

 

klasa 2

 

A. Milne – „Kubuś Puchatek”

A. Milne – „Chatka Puchatka”

Gosta Knutsson – „Przygody Filonka Bezogonka”

A. Lindgren – „Pippi Langstrump”

A. Lindgren – „Pippi wchodzi na pokład”

A. Lindgren – „ Pippi na Południowym Pacyfiku”

S. Michałkow – „Nie płacz koziołku”

J. Porazińska – „Szewczyk Dratewka”
M. Krüger – „Karolcia”

A. i Cz. Centkiewiczowie – „Zaczarowana zagroda”

H. Ch. Andersen – „Królowa śniegu”

G. K. Makuszyński – „Przygody Koziołka Matołka”

J. Papuzińska – „Skrzydlatek”

H. Ch. Andersen – „ Dziecię elfów”

K. Kleniewska-Kowaliszyn – „Magda, Paweł i ty”

 

klasa 3

 

Wł. Broniewski – „Jesienny wiatr”

J. Brzechwa – „Michałek”

W. Chotomska – „Pan Listopad”

A. Czerwińska-Rydel – „W poszukiwaniu światła. Opowieść o Marii Skłodowskiej-Curie”

R. Goscinny, J.J. Sempe – „Mikołajek”

R. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek ma kłopoty”

J. Grabowski – „ Puc, Bursztyn i goście”

G. Kasdepke – „Kacperiada”

L. J. Kern – „Piotruś i powietrze”

M. Konopnicka – „Jak to z lnem było?”

A. Lindgren – „Dzieci z Bullerbyn”

J. Porazińska – „O dwunastu miesiącach”

J. Porazińska – „Szewczyk Dratewka”

A. i Cz. Centkiewiczowie – „Anaruk, chłopiec z Grenlandii”

J. Brzechwa – „Żuraw i czapla”

H. Ch. Andersen – „Brzydkie kaczątko”

A. Fredro – „Paweł i Gaweł”

A. Lindgren – „Dzieci z Bullerbyn”

B. Ostrowicka – „Jest taka historia. Opowieść o Januszu Korczaku”

R. Pisarski – „O psie, który jeździł koleją”
M. Wojtyszko – „Bromba i inni”

 

klasa 4

 

J. Brzechwa – „Akademia Pana Kleksa”

C. Collodi – „Pinokio”

C. S. Lewis – „Lew, Czarownica i stara szafa”

A. Szklarski – „Tomek w krainie kangurów”

R. Goscinny, J. J. Sempe – „Mikołajek”

J. Olech – „Dynastia Miziołków”

J. Onichimowska – „ Duch starej kamienicy”, „Daleki rejs”

K. Siesicka – „Przez dziurkę od klucza”

U. Moore – „ Wrota czasu”

E. Nesbit – „Pięcioro dzieci i ‚Coś’”

O. Preussler – „Malutka Czarownica”

E. E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”

klasa 5

 

F. Molnar – „Chłopcy z Placu Broni”

A. Lindgren – „Bracia Lwie Serce”

F. Hodgson Burnett – „Tajemniczy ogród”

R. Dahl – „Charlie i fabryka czekolady”

A. Domańska – „Historia żółtej ciżemki”

D. Terakowska – „Władca Lewawu”

M. Twain – „Przygody Tomka Sawyera”

J. Verne – „ W 80 dni dookoła świata”

Z. Nienacki – „Pan Samochodzik i…” (dowolny tom)

M. Kruger – „Godzina pąsowej róży”

M. Musierowicz – „Język Trolli”

A. Perepeczko – „Dzika Mrówka i tajemnica U-2002”

J. I. Kraszewski – „Stara baśń”

 

klasa 6

 

I. Jurgielewiczowa – „Ten obcy”

H. Sienkiewicz – „W pustyni i w puszczy”

K. Makuszyński – „Szatan z siódmej klasy”

M. Witcher – „Dziewczynka z Szóstego Księżyca”

J. R. R. Tolkien – „Hobbit, czyli tam i z powrotem”

S. Lem – „Bajki robotów”

A. Minkowski – „Dolina Światła”

L. M. Montgomery – „Ania z Zielonego Wzgórza”

E. Niziurski – „Niewiarygodne przygody Marka Piegusa”

E. Niziurski – „ Sposób na Alcybiadesa”

M. Musierowicz – „Tygrys i Róża”

J. Gaarder – „ Dziewczyna z pomarańczami”

J. Twardowski – „Zeszyt w kratkę”

 

klasa Ig

 

A. Mickiewicz – „Dziady” cz. II

J. Słowacki – „Balladyna”

A. de Saint-Exupery – „Mały Książę”
M. Musierowicz – „Opium w rosole”

H. Kowalska-Pamięta – „Pamiętnik jedynaczki”

B. Ciwoniuk – „Igor”

A. Mickiewicz – „Pan Tadeusz”

E. Przybylska – „Dzień kolibra

T. Tryzna – „Panna Nikt”

A. Dumas – „Trzej muszkieterowie”

W. Gomulicki – „Wspomnienia niebieskiego mundurka”

S. Żeromski – „Syzyfowe prace”

A. Macfarlane, A. McPherson – „Dziennik nastolatka”

A. Bahdaj – „Telemach w dżinsach”

J. Parandowski – „Mitologia”

H. G. Wells – „Wehikuł czasu”

J. Gaarder – „Świat Zofii”

M. Musierowicz – „Jeżycjada”

S. Lem – „Dzienniki gwiazdowe”

„Opowieści Okrągłego Stołu”

C. Paolini – „Eragon”

H. Sienkiewicz – „Pan Wołodyjowski”

H. Sienkiewicz – „Ogniem i mieczem”

H. Sienkiewicz – „Potop”

H. Sienkiewicz – „Quo vadis”

M. Shelley – „Frankenstein”

J. R. R. Tolkien – „Władca Pierścieni, Hobbit, czyli tam i z powrotem”

Biblia

D. Terakowska – „Tam gdzie spadają Anioły”

B. Prus – „Antek”

K. Dickens – „Opowieść wigilijna”

H. Ożogowska – „Za minutę pierwsza miłość”

 

klasa II g

 

H. Sienkiewicz – „Latarnik”

W. Szekspir – „Romeo i Julia”

A. Fredro – „Zemsta”

A. Fiedler – „Dywizjon 303”

U. K. Le Guin – „Czarnoksiężnik z archipelagu”

A. Mickiewicz – „Pan Tadeusz”

J. Gaarder – „Świat Zofii”

N. H. Kleinbaum – „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”

Biblia

J. Parandowski – „Mitologia”

A. Onichimowska – „Lot Komety”

K. Lanckorońska – „Wspomnienia wojenne”

M. Białoszewski – „Pamiętnik z powstania warszawskiego”

E-E. Schmitt – „Oskar i pani Róża”

P. Coelho – „Alchemik”

A. Macfarlane, A. McPherson – „Dziennik nastolatka”

H. G. Wells – „Wehikuł czasu”

U. K. Le Guin – „Ziemiomorze”

J. Domagalik – „Koniec wakacji”

K. Siesicka – „Zapałka na zakręcie”

J. London – „Martin Eden”

A. de Saint-Exupery – „Ziemia, planeta ludzi”

A. de Saint-Exupery – „Nocny lot”

W. Szekspir – „Hamlet”

Molier – „Świętoszek”

Molier – „Skąpiec”

A. C. Doyle – „Przygody Sherlocka Holmesa”

A. C. Doyle – „Pies Baskerville’ów”

 

klasa III g

 

U. K. Le Guin – „Czarnoksiężnik z Archipelagu”

A. Christie – „Dwanaście prac Herkulesa”

H. Sienkiewicz – „Krzyżacy”

Molier – „Skąpiec”

B. Prus – „Kamizelka”

E. Hemingway – „Stary człowiek i morze”

A. Kamiński – „Kamienie na szaniec”

G. Orwell – „Folwark zwierzęcy”

NASZA INTERNETOWA BIBLIOTECZKA
www.bajka.pl

NASZE BAJKI – CODZIENNIE NOWA
www.nasze-bajki.pl/pl/bajki.aspx
www.dziecionline.pl/maluch/bajki/sniezka/1.htm

STRONA INTERNETOWA KUBUSIA PUCHATKA!
Znajdziesz tutaj między innymi wiele bajek do oglądania i do czytania, kolorowanki, gry, tapety z Kubusiem i jego przyjaciółmi i wiele innych kubusiowych atrakcji. Miłej zabawy!
kubusiowo.com

ILUSTROWANE BAJKI I WIERSZE
www.dziecionline.pl/maluch/bajki.htm

ŁAMAŃCE JĘZYKOWE
recytacja.republika.pl/lamance.html

PIOSENKI
www.dziecionline.pl/maluch/piosenki/piosenki.htm

LECH KONOPIŃSKI DZIECIOM
www.ewa.bicom.pl/dzieci/d61.htm

MAGAZYN DLA DZIECI
www.swierszczyk.pl

OPOWIADANIA DLA DZIECI
adonai.pl/opowiadania/bajki

Inne internetowe strony dla dzieci
aholka.republika.pl

KATALOG STRON DLA DZIECI
www.13tka.com

Serdecznie witamy Wszystkich, którzy interesują się literaturą, jej twórcami: pisarzami, drukarzami, wydawnictwami, prasą, księgarzami, grafikami, ale przecież także i innymi dziedzinami sztuki, często będącymi w bliższym, czy też dalszym związku z książką. Zapraszamy do wspólnego redagowania.
Jeśli masz dużo pomysłów, trochę wolnego czasu, jesteś operatywny, lubisz czytać, nie zwlekaj. Może swoją refleksją na temat przeczytanej książki zainspirujesz innych. Przyjdź, zaproponuj książkę i napisz opinię – najciekawsze zamieścimy na naszej bibliotecznej stronie. Chętnych do współpracy – zapraszamy! Czekamy na Ciebie!

KSIĄŻKI, KTÓRE POLECAJĄ NASI CZYTELNICY ….
Książki polecane przez uczniów, nauczycieli i rodziców.

Jeśli nie wiesz, co poczytać, polecamy Ci Jeżycjadę – cykl książek Małgorzaty Musierowicz. Są bardzo łatwo dostępne – można je znaleźć w prawie każdej bibliotece.
Do najpopularniejszych należą: Szósta klepka, Kwiat kalafiora, Kłamczucha, Imieniny, Nowelka, Opium w rosole (wielokrotnie wznawiana i tłumaczona na wiele języków).
Piąty tom – Opium w rosole to wspaniała, pełna humoru i kształcąca dla młodego pokolenia lektura. Autorka, prezentując losy rodziny Borejków i ich przyjaciół, przedstawia realia życia, codzienności w czasach peerelowskich.

R. Gościnny, J.J. Sempe
„Nowe Przygody Mikołajka”
Książka o przygodach Mikołajka i jego szkolnych kolegów. Zapraszamy na spotkanie z Mikołajkiem, Rufusem, Alcestem i ich kolegami, których perypetie rozśmieszają kolejne pokolenie czytelników.
„Mikołajek”
Szkolne przygody łobuziaka Mikołajka. Wycinek z życia w klasie, na korytarzu i szkolnym podwórku. Zwykłe wydarzenia, jak pamiątkowe zdjęcie klasowe, wizytacja czy nowy uczeń, stają się prawdziwą sensacją. Opisywane wydarzenia mają często zaskakujący i komiczny przebieg.
„Rekreacje Mikołajka”
Mikołajek ma rozliczne kłopoty z dziwnymi i niezrozumiałymi dla małego chłopca zachowaniami rodziców i nauczycieli a czasami kolegów, których – zdarza się – trzeba przywołać do porządku. Mikołajek bardzo lubi dobrą i dynamiczną zabawę, lubi towarzystwo i sport, lubi jeść (szczególnie deser) i lubi dostawać prezenty (np. od babci – „Buni”).
„Mikołajek i inne chłopaki”
Książeczka jest częścią cyklu opowiadającego o przygodach Mikołajka, jego kolegów i rodziny. Dowcipne ilustracje i zabawne sytuacje opowiadają jednocześnie o codziennych problemach, uczą właściwych wyborów i zachowania w stosunku do bliźnich.
„Mikołajek ma kłopoty”
Seria zdobywająca ciągle nowych czytelników w różnym wieku. Na pięć zabawnie zilustrowanych książek składają się historyjki o szkolnych kolegach i rodzinie, śmiesznie opowiadane przez małego Mikołajka.
„Wakacje Mikołajka”
Kolejna część z serii książek o sympatycznym chłopcu Mikołajku. W szkole uchodzi za strasznego łobuziaka i ciągle wplątuje się w coraz to nowe kłopoty. Jednak ma wielu przyjaciół, którzy pomogą mu w największych opresjach, doskonale się przy tym bawiąc.

„Mały Książę” – Antoine de Saint- Exupery
To najpiękniejsza poetycka opowieść o poszukiwaniu przyjaźni, bliska sercu każdego czytelnika dzięki swojej nieprzemijającej mądrości. Od 1943 roku jest wydawany w milionach egzemplarzy na całym świecie… a dlaczego? Oto cytat z książki: „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

„Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego
Książka o ludziach, którzy potrafili pięknie żyć i pięknie umierać. Po raz pierwszy pełny tekst książki, bez skreśleń cenzury PRL. Ponad osiemdziesiąt zdjęć, w tym nigdy nie publikowane fotografie głównych bohaterów. Wstęp pióra Barbary Wachowicz przedstawia nieznane fakty z życia autora.

„Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego
Czy ktokolwiek z nas zastanawia się dziś, co tak naprawdę oznaczała rosyjska szkoła w Królestwie Polskim lat osiemdziesiątych XIX wieku? Jak i do czego dojrzewało się pod władzą nauczycieli, którzy w majestacie praw i regulaminów mogli stosować kary cielesne, rewidować bagaże przyjezdnych uczniów, kontrolować ich prywatne lektury ze spisem dzieł zakazanych w ręku, podsłuchiwać każdą rozmowę, nie mówiąc już o upokarzających karach za rozmowy po polsku? Do czego dorastali chłopcy przymierający głodem na ohydnych stancjach, pozbawieni pomocy i wsparcia rodziców pokolenia zmiażdżonego klęską powstania styczniowego? Kto do podłości? Kto do niepodległości?

„Życie to jest teatr” Marka Zabiciela
Czy jest to intrygujący tytuł, z którym się zgadzasz lub wręcz przeciwnie? A może to, że Twoje życie także czasem przypomina teatr, w którym odgrywasz różne role, niekoniecznie będące Twoimi wymarzonymi? A może jesteś gotowy być nie tylko aktorem, ale także i reżyserem swojego życia? Przekonaj się, jak to z Tobą jest naprawdę.

„Magiczne drzewo. Czerwone krzesło” – Andrzeja Maleszki
Na podstawie „Magicznego drzewa” Andrzej Maleszka wyreżyserował oglądany na całym świecie cykl filmowy, nagrodzony EMMY AWARD i dziesiątkami innych nagród.
Burza powaliła olbrzymi stary dąb. Było to magiczne drzewo. Ludzie zrobili z niego setki przedmiotów, a każdy zachował cząstkę magicznej siły. Wśród nich było czerwone krzesło.
Niesamowite przygody, niebezpieczeństwa, humor i magia.. Autobus, który zwariował, most ze światła i wielka fala tsunami. Latający dom, olbrzymi lew i sto wyczarowanych psów! Fantastyczna opowieść o trójce dzieci, które znalazły krzesło spełniające życzenia.
Te dobre i te złe…

„Maleńkie królestwo królewny Aurelki” – Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel
To książka dla królewien. Małych, większych i tych całkiem dorosłych.
Są w książce wszystkie atrybuty władzy królewskiej: złota korona (zbyt ciężka), najpiękniejsza suknia, świata (okropnie niewygodna), służba (traktująca zarządzenia zbyt dosłownie) i wreszcie przystojny (i wiecznie niezadowolony) królewicz. Okazuje się, że bycie królewną wcale nie jest pozbawione wad. Poczucie odpowiedzialności za wszystko, co dzieje się w Maleńkim Królestwie spoczywa na jednej Aurelce, zwykłej dziewczynce lubiącej zabawę, potrafiącej wyrażać własne zdanie, wesołej i pomysłowej. Zupełnie takiej jak tysiące kilkulatek marzących o zasiadaniu na tronie.

„Czy to już miłość?” – Rushton Rosie
Prawda ponad wszystko
Wiele dziś można znaleźć książek dla młodzieży, w których opowiada się o problemach nastolatków, ich pierwszych poważnych miłościach, przyjaźniach, istotnych decyzjach i wyborach między prawdą a kłamstwem. Przedstawiani nam młodzi bohaterowie wielokrotnie popełniają błędy po to tylko, by w grupie rówieśników okazać się zupełnie kimś innym, niż są naprawdę. Cel jest jeden – być lepszym od kolegów, być lubianym i podziwianym. Nie zawsze jednak opłaci się skrywać swą prawdziwą tożsamość gdzieś głęboko w sobie, niejednokrotnie wyznanie prawdy może się okazać jedynym sposobem na zdobycie prawdziwej przyjaźni czy nawet miłości.
W książce „Czy to już miłość” autorka opisuje problemy z pewnością podobne do tych, które sami przeżywacie. Pisarka pokazuje w niej, że to nie pieniądze są najważniejsze. Brak markowych ubrań czy niska pozycja społeczna rodziców nie decyduje o wartości człowieka. O niej świadczy osobowość obdarzona takimi cechami jak: życzliwość, dobroć i umiejętność poświęcenia się dla drugiego człowieka. Polecam też dostępną w bibliotece część II pt. „Czego nie robi się z miłości?”.

„Przygody Sajo i małych bobrów” – Grey Owl
Czy dwa małe bobry mogą zmienić życie dwójki małych Indian? Jak wielkie znaczenie ma przyjaźń , dobroć i szlachetność? Jeśli chcesz się tego dowiedzieć – wybierz się w głąb kanadyjskiej puszczy i przeżyj wspaniałą wyprawę wraz z Sajo i Shapianem, i dwoma bobrami, nazywanymi przez Indian Małymi Braćmi.

ZASOBY BIBLIOTEKI SZKOLNEJ

    Nasza Biblioteka oferuje swoim czytelnikom ciekawy wybór książek i zbiorów specjalnych.
Nasz księgozbiór liczy ponad 8 tysięcy woluminów. W miarę posiadanych środków, a także  otrzymywanych darów, jest on stale aktualizowany pod kątem struktury szkoły, profilu teatralnego, jak i zainteresowań naszych czytelników. W czytelni wydzielony jest księgozbiór podręczny zawierający encyklopedie ogólne i przedmiotowe, różnorodne słowniki do języka polskiego i języków obcych, albumy malarstwa, architektury itp.  W bibliotece dostępne są lektury szkolne, literatura dziecięca i młodzieżowa, powieści obyczajowe i przygodowe, pozycje popularnonaukowe, książki dydaktyczne dla nauczycieli, materiały o tematyce regionalnej, a także szeroki wybór baśni, bajek i wierszyków dla dzieci zwłaszcza Wandy Chotomskiej i Emilii Waśniowskiej – autorek piosenek śpiewanych przez zespoły dziecięce, nasze poznańskie Łejery. Mamy też bogaty wybór czasopism, a między innymi:
Biblioteka w szkole, Chip – magazyn komputerowy, Przyroda Polska, Aura, Victor Junior, Victor Gimnazjalista, Focus, Charaktery, National Geographic. 

Dzięki wolnemu dostępowi do półek uczniowie mogą samodzielnie dokonywać wyboru poszukiwanych pozycji. Oprócz książek i czasopism można znaleźć również
dodatkowe pomoce techniczne w postaci programów multimedialnych, kaset VHS, DVD oraz zbiór płyt CD z utworami wykonywanymi przez nasz dziecięcy teatr.

  Księgozbiór rozmieszczony jest w następujących działach:

    Bw - bajeczki, wierszyki, opowiadania dla młodszych dzieci
B - baśnie, legendy, podania
H - powieści i opowiadania historyczne
P- powieści i opowiadania przygodowe, podróżniczo – przyrodnicze
Fn - powieści i opowiadania fantastyczne
Prz - powieści i opowiadania przyrodnicze

    E - ekologia
- lektury
Literatura dziecięca i młodzieżowa

    Pd – poezje, dramaty

    Podręczniki szkolne

    Księgozbiór podręczny zawiera:

wydawnictwa o charakterze informacyjnym – encyklopedie, słowniki rzeczowe
i językowe, podstawowe publikacje z różnych dziedzin wiedzy, albumy, atlasy, przewodniki.

    Księgozbiór dla nauczycieli obejmuje:

literaturę ogólnopedagogiczną, psychologiczną oraz pozycje metodyczne do
poszczególnych przedmiotów.

   Literatura popularnonaukowa to:
pozycje z zakresu: filozofii, religii, nauk społecznych, matematyki i nauk przyrodniczych, techniki, medycyny i rolnictwa, sztuki, teatru, malarstwa, architektury, rzeźby, sportu, językoznawstwa, archeologii, geografii i historii.

Księgozbiór popularnonaukowy ułożony jest wg klasyfikacji dziesiętnej (UKD).

Zbiory specjalne to: dokumenty elektroniczne: filmoteka, płyty CD, DVD z programami edukacyjnymi i adaptacjami lektur szkolnych itd. oraz płyty CD z dorobkiem artystycznym dziecięcego teatru „Łejery”.

Uczniowie chętnie odwiedzają bibliotekę, która jest dla nich dobrym miejscem, miejscem, gdzie mają możliwość w różnorodny sposób przyswoić przewidzianą programem nauczania wiedzę, rozwinąć i pogłębić zainteresowania i umiejętności, czy po prostu zaspokoić ciekawość i przyjemnie spędzić czas w szkole.

Nasza biblioteka stwarza czytelnikowi nowoczesne i atrakcyjne warunki zdobywania wiedzy.

 

 

Dla nauczycieli

Dla rodziców

Lektury w roku szkolnym 2012/2013

 

Bestsellerowe książki poznańskiego wydawnictwa Media Rodzina. Od wielu lat cieszą się niesłabnącym uznaniem polskich czytelników.
Książki przeznaczone są nie tylko dla rodziców, ale dla każdego, kto chciałby lepiej rozumieć i mądrzej kochać dzieci i być przez nie kochanym i rozumianym.
Autorki same będące matkami pokazują, jak komunikować się dziećmi, bo właśnie sposób, w jaki ze sobą rozmawiamy jest kluczowy.

 

      

 

 

Nauczenie dziecka wartości jest najważniejszym zadaniem wychowawczym  rodziców

 

 

                        

 

„Z dzieckiem w świat wartości” - serdecznie polecam. W tej książce  jest program Fundacji Cała Polska czyta dzieciom .

„DEKALOG” – książka dla Rodziców i ich dzieci. Jest syntezą dwóch światów: „dorosłej” wiary i wiedzy oraz dziecięcej ufności i wrażliwości

„Jak wychowywać szczęśliwe dziecko” Johna Mediny,

to jest książka dla dosyć uważnych i refleksyjnych rodziców.

Jej główna wartość tkwi nie w gotowych wskazówkach co robić, a czego nie robić, ile w rozumnym wywodzie, pozwalającym uprzytomnić sobie, co tak naprawdę się dzieje, kiedy wychowujemy człowieka (…)

Jestem autorowi naprawdę wdzięczna za to, że rozbija w pył wiele absolutnie fałszywych, ale bardzo utrwalonych wśród ludzi przekonań. Na przykład przekonanie o tym, że w ciągu kilku pierwszych lat życia przesądza się to jaki będzie człowiek – nieprawda, także my dorośli możemy w sobie coś pozmieniać. To są bzdury, na które nie ma najmniejszego naukowego dowodu i Medina to potwierdza. Rozbija w pył także takie domniemane cudowne efekty, jak na przykład efekt Mozarta. Dodatkowo apeluje o empatię w stosunku do dziecka (…) To postawa pełna szacunku. Nie mylić z nadmierną pobłażliwością i rozpuszczaniem! 
(…) Ta książka jest rezultatem połączenia, z jednej strony dobrej współczesnej wiedzy dotyczącej biologii mózgu, z drugiej zaś dwukrotnego ojcostwa (…). Poza tym Medina ma cudowne poczucie humoru, powiedziałabym takie brytyjskie w swojej naturze, nie amerykański. To w moich ustach bardzo duży komplement.

dr Aleksandra Piotrowska, psycholog dziecięcy
z Uniwersytetu Warszawskiego


          

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Aliquam commodo mauris enim, eu condimentum est pulvinar vel. Donec congue massa et lacus accumsan mollis. Vestibulum nec tortor sapien. Vivamus pellentesque id elit ut suscipit. Vivamus pretium augue vel nisi molestie, sed ultricies quam venenatis. Nam id lobortis sapien, et feugiat turpis. Aliquam id neque eu mauris facilisis condimentum. In vel dolor erat. Aenean a lacinia lacus. Nullam posuere semper erat nec luctus. Aliquam sit amet est magna. Maecenas et tincidunt orci.

Pomysł założenia szkoły zrodził się z wychowawczych i artystycznych doświadczeń teatralnego zespołu dziecięco – młodzieżowego o poznańskiej nazwie „ŁEJERY”, który powstał w 1975 roku w Poznaniu.

Szkoła powstała 1 września 1990 roku na fali tworzenia się demokratycznej Polski. Rozpoczęliśmy od „Teatralnej zerówki” z siedzibą w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Poznaniu.

Rok 1994 był rokiem przełomu. Przestaliśmy się mieścić w skromnych lokalowych progach MDK. Głównie z tego powodu zawisło nad nami widmo likwidacji szkoły. Podjęliśmy męską decyzję: szukamy własnego budynku szkoły! Wśród wielu rozważanych możliwości zrealizowana została najbardziej nierealna, bajkowa, szalona. Przywieźliśmy szkołę podarowaną nam przez Caritas aż z Holandii. Po wielu zawirowaniach, piętrzących się kłopotach formalno – prawnych i finansowych, kilkunastoosobowa grupa rodziców, nauczycieli i robotników wyruszyła do Holandii, do małego miasteczka Mierlo, aby rozebrać podarowaną nam szkołę. Działo się to pod koniec lutego 1995 roku.

Kiedy szkoła rozłożona na kawałki, załadowana na osiemnaście tirów, przywędrowała do Polski, słoneczko uśmiechnęło się do nas po raz drugi. Miasto ofiarowało nam przepiękny teren na postawienie szkoły obok parku na Cytadeli. W lipcu 1995 roku ruszyła budowa. Wolniutko marzenia, upór i ciężka praca zaczęły się materializować. Z labiryntu fundamentów rosły pionowo konstrukcje, zapowiedź naszej szkoły. Gdy w Poznaniu furczały kilofy i betoniarki, w Warszawie na 11 piętrze bloku przy Tamce 49, furczało pióro Wandy Chotomskiej – powstawała piosenka „Szkoła pod wiatrakiem”. Muzykę napisał nasz nadworny kompozytor, Mariusz Matuszewski. W lutym 1996 roku, otwierając szkołę, gromko zaśpiewaliśmy:

Kochamy wiatraki,

Wiatraki jak ptaki,

Bo wszystkie skrzydlate takie.

Dziewczyny, chłopaki -

Kochajmy wiatraki

I Szkołę pod Wiatrakiem.

 

A jak nam mówi druh Łejerski,

Jest to wiatrak wielkopolsko – holenderski!!!

Bogna Wojtkowiak z Markiem Nowakowskim zrealizowali trzy telewizyjne reportaże dla TVP1 pod znaczącymi tytułami: „Szkoła bez szkoły”, „Szkoła jedzie” i „Szkoła pod wiatrakiem”. Zachęcamy do obejrzenia.

 

W związku z przyjęciem przez Rzecznika Prawa Dziecka na okres od września 2011 do września 2012 funkcji Przewodniczącego Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dziecka będzie zorganizowane w Polsce w Warszawie w dniach 14-16.09.2011r spotkanie Europejskich Rzeczników Praw Dziecka („ENOC”)

Rzecznik Praw Dziecka Marek Michalak zaprosił „Teatr Szkolny Łejery” do zaprezentowania na tym spotkaniu widowiska „Masz Prawo do swych praw” w wersji angielskiej.
Teatr Szkolny „Łejery” powstał w 1975 roku jako Harcerska Drużyna Artystyczna, zamieniając się potem w dziecięce i młodzieżowe grupy teatralne, by wreszcie w 1990 roku przekształcić się w Szkołę „Łejery” o profilu teatralnym.
Od początku swego istnienia po dzień dzisiejszy Łejery promują niekonwencjonalne myślenie, optymistyczny styl życia w gromadzie i rodzinność, wciągając do działań wychowawczych i artystycznych całe rodziny.
Teatr Łejery ma na swoim koncie dziesiątki spektakli teatralnych. Zdobywały one liczne nagrody na przeglądach i festiwalach teatralnych, w tym dwie Złote Jodły na Harcerskich Festiwalach w Kielcach i dwukrotnie Złote Maski na Ogólnopolskim Forum Teatrów Szkolnych w Poznaniu. Liczne są również realizacje telewizyjne Łejerów: spektakle teatralne, teledyski i programy edukacyjne. Wiele z nich, jak np. cykle: ”Wyłącz telewizor” czy „Śpiewanki rodzinne”, prócz wartości artystycznych niosą ważne przesłania wychowawcze.
W większości spektakle Łejerów są radosne, pełne optymizmu. Nie uciekają jednak Łejery także od trudnych i bolesnych tematów, jak łamanie praw dziecka i przemoc w rodzinie. Przykładami spektakli i teledysków, które mówią o tych problemach są:
„Dzieci też mają głos”, to widowisko przygotowane na Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży „Korczak dzisiaj”. Pierwsza część to adaptacja fragmentu bajki Janusza Korczaka „Król Maciuś I”, przedstawiającego posiedzenie sejmu dziecięcego i przejęcie władzy przez dzieci z wiadomymi skutkami. Druga, powstała na podstawie ćwiczeń dramowych i dotyczy problemów w relacjach rodzice – dzieci (brak porozumienia i bliskości, manipulacja, przemoc, alkoholizm).
W 1994 roku zrealizowano to widowisko telewizyjnie.
Przez kilka lat, co roku jesienią, na Światowy Dzień Dziecka w mediach, powstawały łejerskie piosenki i teledyski związane z prawami dziecka. I wtedy narodził się pomysł widowiska pod tytułem: „Masz prawo do swych praw”.

W 1999 roku w Rennes we Francji obchodzono 10-lecie podpisania Konwencji o Prawach Dziecka Narodów Zjednoczonych Zostaliśmy tam zaproszeni z tym właśnie spektaklem, w którym piosenki-teledyski łączyliśmy ze scenkami teatralnymi. Potem pokazywaliśmy go także w Niemczech, Holandii na Ukrainie i w Czechach. Wszędzie był zrozumiały zarówno dla widowni dorosłej jak i dziecięcej.

W 2003 roku powróciliśmy do tego widowiska włączając niezwykłą postać Janusza Korczaka. Dla potrzeb spektaklu stworzyliśmy Komitet Obrony Praw Dziecka im. Janusza Korczaka, do którego dzieci zanoszą swoje skargi. Na przełomie roku 2008/2009 powstała filmowa wersja widowiska.

„Dziećmi jesteśmy tylko raz” to ostatni projekt zrealizowany przez „Łejery” w formie piosenki i teledysku.

Przejście Donkiszotów między Brzaskiem a Świtem

Jesienią 1975 roku w Szkole Podstawowej nr 76 przy ulicy Sierakowskiej w Poznaniu powstał harcerski szczep „OTWARTYCH”, w skład którego wchodziła drużyna artystyczna złożona z trzech zastępów: „Wlaskotków”, „Cyrkusów” i „Techników”. Dwa lata później przyjęła nazwę ŁEJERY.

Dawno, dawno temu między brzydkimi blokami poznańskiego osiedla Grunwald, między ulicami Świt, Brzask i Sierakowską, był ogromny, porośnięty chwastami, zaniedbany plac. W jego narożnikach mieściły się dwie typowe szkoły „osiedlówki”.

We wrześniowy, słoneczny poranek 1975 roku, na placu pojawiły się dwie osoby: ona: 26 – letnia pani mgr socjologii niosła plecak z książkami, on: 31 – letni mgr pedagogiki targał makusyński* bęben i gitarę. Oprócz tego nieśli z sobą radość, entuzjazm i wielką chęć zmienienia świata na lepszy. Mieli za sobą bardzo trudny rok „walki z wiatrakami” w jednej z wspomnianych szkół, która z polecenia profesora – eksperymentatora miała być nowoczesną szkołą – laboratorium. Okazało się, że została zbudowana z tak twardego „betonu”, że „Donkiszoci” musieli przegrać.

Szli więc na przełaj, na szagę do drugiego narożnika, z nadzieją, że tam zostaną przyjęci życzliwie, że będą mogli organizować dzieciaki do wielkiej przygody.

Nie przypuszczali wówczas, że przygoda ta będzie trwała tak długo, już 33 lata. Tymi osobami byli: Basia Śreniowska i Jurek Hamerski, oboje z Instytutu Pedagogiki Poznańskiego Uniwersytetu, współpracownicy słynnego wówczas profesora Heliodora Muszyńskiego, ojca chrzestnego Łejerów.

 

*„MAKUSYNY” – czyli synowie Kornela Makuszyńskiego, to niezwykły szczep harcerski działający w latach pięćdziesiątych do siedemdziesiątych w Zielonej Górze. Stworzył go charyzmatyczny wychowawca i artysta Zbigniew Czarnuch. Wśród wielu przygód „Makusynów” była odbudowa renesansowego zamczyska w Siedlisku nieopodal Nowej Soli, położonego malowniczo nad Odrą.

 

Zapytacie jaki związek mają „Makusyny” z „Łejerami”? Mają, i to duży. Ja w Siedlisku bywałem, tam pracowałem, tam się bawiłem i wzruszałem, i tam zaprzyjaźniłem się z druhem Czarnuchem, by kilka lat później wykorzystać te doświadczenia w tworzeniu harcerskiego szczepu „Otwartych”, z którego wywodzą się „Łejery”.

„OTWARCI” – czyli cztery klucze do człowieka

Rok 1975 to czas tzw. „środkowego Gierka”. Na manifestacjach, zwanych po cichu „spędami”, wykrzykiwano bez przekonania hasła wspierające „przywódcę narodu” towarzysza Edwarda Gierka. Deklarowano wsparcie w budowaniu socjalizmu, który cynicznie zwał się ustrojem sprawiedliwości społecznej. Ale rodzi się demokratyczna opozycja. W 1976 roku powstanie Komitet Obrony Robotników z Jackiem Kuroniem na czele. Basia Śreniowska wywodziła się z tych opozycyjnych kręgów.

W takich okolicznościach przyszło nam tworzyć drużynę – „poletko doświadczalne” dla studentów pedagogiki UAM. Wymyśliliśmy nazwę „Otwarci” dla naszej harcerskiej gromady i wyznaczyliśmy cztery kierunki programowe do pracy z dziećmi i wychowawcami – „cztery klucze do człowieka”.

Pierwszy „klucz” do otwierania rąk – symbolicznie nawiązywał do harcerskiego kręgu, który u nas był otwarty, w oczekiwaniu na nowych harcerzy. Powstające zastępy przemieniały się szybko w paczki przyjaciół – zespoły wychowawcze. Piosenką programową realizacji tego kierunku był „Harcerski posag” Jacka Kuronia.

„…Twoje smutki naszymi smutkami

A śmiejemy się razem, to wiesz

I wam wszystkim jest dobrze tu z nami,

Czasem źle, ale źle razem też…”

Drugi „klucz” do otwierania serc uczulał na los drugiego człowieka, uczył empatii. Tu akcentowaliśmy szczególnie postawę spolegliwości wymyśloną przez Tadeusza Kotarbińskiego, postawę bardzo pasującą do harcerskich wartości: „…na słowie harcerza polegaj…”. Otwieranie serc to też otwieranie na sztukę, na piękno, co od początku dominowało w zainteresowaniach „Otwartych”, a w szczególności „Łejerów”.

Trzeci „klucz” do otwierania głów, był dbaniem o rozwój intelektualny wychowanków. Rozbudzanie potrzeby czytania, dociekania, umiejętności dyskutowania itp. Było wtedy w zespole takie powiedzonko, gdy ktoś zaczynał gadać bzdury: „nie bądź taki klucz od konserw”.

Czwarty „klucz” służył do otwierania oczu. Realizacja tego kierunku była najtrudniejsza, bo dotyczyła nie zgadzania się na panującą rzeczywistość. Nie chcieliśmy dzieci mieszać do polityki, ale też nie mogliśmy ich całkowicie izolować od spraw dorosłych. Staraliśmy się otwierać im oczy na dobro i zło na poziomie ich problemów. Kierunek otwierania oczu dotyczył przede wszystkim wychowawców i był ważnym kryterium doboru do naszej otwartej gromady. Z konformistami i oportunistami nie było nam po drodze. Pięknie ideę kluczy spointowała, specjalnie dla nas, Wanda Chotomska w pieśni „Nasze klucze”

„…Otwarte mamy oczy na dobre i na złe,

Otwarte mamy serca na każdą ludzką łzę.

Otwarte mamy ręce i klucze mamy w nich,

By lepszy świat otworzyć od piwnic aż po strych…”

Cdn.